ΚΑΒΑΦΙΚΟ

 

ΚΑΤΑΛΙΠΕΙΝ ΜΝΗΜΕΙΟΝ ΛΕΛΑΤΟΜΗΜΕΝΟΝ

 

Έμεινεν εις τον τάφον τρεις ημέρες

αλλά εβαρέθηκε. Κι είπε καθ’ εαυτόν:

-- Ίσως δεν θα ήτο άσκοπον να ανιστάμην

Βούλησις θεία: φύσεως νόμοις προσταγή!

Και στου πρωϊού την αύραν, ως ωχρίων οι αστέρες

κατέλιπεν ο Θεάνθρωπος τη γη,

κι είτα, τοις μαθηταίς επιφοιτών

έδειξε την πλευράν αυτού και την παλάμην.

 

Τινές εν τούτοις, οφλισκάνοντες, ηγούνται

ότι το Μέγα Γεγονός έλαβε χώραν

το μεσημέρι. Πράγμα αναληθές

(από τον όχλον ακούς ό,τι κι αν θες)

Επίσημα της εποχής τα φύλλα διηγούνται

λεπτομερώς εκείνο το συμβάν (της αναστάσεως)

μη παραλείποντα ποσώς την ώραν

(ώραν πρωϊού) καθ’ ην ηνοίγησαν οι τάφοι

Άλλως τε κι ο Ρενάν νομίζω πως το γράφει.

 

Άχθος Αρούρης

ακραιφνής θαυμαστής κι ομότεχνος του Καβάφη

 

 

Δημοσιεύτηκε στο φ. 20 της Παπαρούνας και το αναδημοσίευσε ο Δημ. Σαραντάκος (ο πατέρας μου) στο βιβλίο του «Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης».

 

Οι λέξεις «μνημείον λελατομημένον» από το Ευαγγέλιο· το «καταλιπείν» δεν το εντόπισα. Ο Άχθος Αρούρης ήταν πράγματι θαυμαστής του Καβάφη· του είχε γράψει, και ο Καβάφης, αφού έλεγξε ρωτώντας άλλους τραπεζικούς γνωστούς του, τού είχε στείλει κάποια από τα μονόφυλλά του που δυστυχώς χάθηκαν σε κάποιαν από τις πολεμικές και μεταπολεμικές μετακομίσεις.



Επιστροφή