Ο νεκρός δεδικαίωται. Με τους ζωντανούς όμως τι γίνεται;

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ Μυτιλήνης στις 29.1.2008

Το έχω πει πολλές φορές από αυτή τη στήλη, πως ήμουν κατηγορηματικά (όχι κάθετα, όπως έλεγε με τα πενιχρά ελληνικά του ο Αντρέας) αντίθετος με τις αντιλήψεις, την τακτική και την εν γένει ανάμιξη στα κοινά του μακαριστού, πλέον, αρχιεπίσκοπου μας. Έτερον εκάτερον όμως. Η συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια της πολύμηνης ταλαιπωρίας του στα νοσοκομεία, απέσπασε την ειλικρινή εκτίμησή μου, όπως άλλωστε και όλων των Ελλήνων. Όχι μόνο γιατί έδειξε μεγάλο θάρρος και αξιοπρέπεια, αντιμετωπίζοντας την υπέρτατη για κάθε άνθρωπο δοκιμασία: το θάνατο (το φρικωδέστατον των κακών – κατά τον Επίκουρο), αλλά γιατί στην κρισιμότατη αυτή φάση της ζωής του, στηρίχθηκε ανεπιφύλακτα στην επιστήμη και όχι στις συνήθεις θρησκευτικές πρακτικές (ευχέλαια, παρακλήσεις, μεταφορά αγίων εικόνων και τα παρόμοια). Δεν είδαμε να γίνονται τέτοια καμώματα κατά τη διάρκεια της αρρώστιας του.

Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πέρασε στην Ιστορία, που θα τον κρίνει και θα τον τοποθετήσει στη θέση που του αξίζει. Φυσικά για πολλές μέρες τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, θα μας φλομώσουν με υμνολογίες και σχόλια σχετικά με τον βίο και την πολιτεία του. Βρήκαν ανέλπιστη ευκαιρία να πουλήσουν φύλλα και ακροαματικότητα, καθώς το κοινό είχε πια αηδιάσει μέχρι κορεσμού και έχει απαυδήσει από την αποφορά της Ζαχοπουλιάδας και των εντιμότατων παρακαντέδων της.

Όσες ή και περισσότερες μέρες θα μας απασχολούν τα ΜΜΕ με τον μακαριστό ιεράρχη, στο παρασκήνιο, μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά θα αγωνίζονται ποιο θα φάει τον άλλο, στον αγώνα της διαδοχής. Είναι πολύ σοβαρό το έπαθλο. Η θέση του αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος (μολονότι αυτό το τελευταίο – το πάσης Ελλάδος – αμφισβητείται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο), είναι πολύ σημαντική. Προσπορίζει κύρος, ισχύ, εξουσία και τη διαχείριση αληθινού πακτωλού χρημάτων. Δεν είναι μόνο κάποιο τιμητικό αξίωμα, που κάποιοι αφελείς ιδεολόγοι θα επιζητούσαν.

Και εδώ ερχόμαστε στο ψητό: στις σχέσεις της πολιτείας με την Εκκλησία. Κάποιος, δε θυμάμαι ποιος ακριβώς, είχε πει πως η Ελλάδα είναι το μοναδικό αφρικανικό κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κρίνοντας από την απελπιστικά χαμηλή θέση μας στις δαπάνες για τον πολιτισμό, την υγεία, την παιδεία και την προστασία του περιβάλλοντος. Θα προσθέσω πως η Ελλάδα είναι το μοναδικό μεσαιωνικό κράτος του 21ου αιώνα. Λέω «μεσαιωνικό» και όχι «βυζαντινό» γιατί στο Βυζάντιο το ιερατείο ήταν απολύτως υποταγμένο στην κοσμική εξουσία. Έτσι και κουνιότανε κάποιος πατριάρχης και έκανε ή έλεγε πράγματα μη αρεστά στο Παλάτιον, έτρωγε αμέσως καθαίρεση, εξορία και φυλακή και δεν πάει να ήτανε ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Σήμερα σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, μηδέ της Ιταλίας εξαιρουμένης (κι ας έχει κοτζάμ Πάπας την έδρα του στη Ρώμη), η Εκκλησία έχει χωριστεί από το Κράτος. Οι κληρικοί πληρώνονται από τους πιστούς ή από την εκκλησιαστική περιουσία, η οποία υπόκειται στους ίδιους νόμους και κανονισμούς με την περιουσία όλων των άλλων φυσικών ή νομικών προσώπων, φορολογείται τουτέστιν και ελέγχεται. Εδώ είναι το ζουμί. Η Εκκλησία στην Ελλάδα αποτελεί κράτος εν κράτει. Οι κληρικοί μπορεί να πληρώνονται από τον προϋπολογισμό του κράτους, αλλά δεν θεωρούνται δημόσιοι υπάλληλοι και δεν υπακούνε στις κρατικές εντολές.


Το σπουδαιότερο, όμως, είναι πως δε γίνεται ο παραμικρός έλεγχος της εκκλησιαστικής περιουσίας, που είναι κυριολεκτικά αμύθητη. Ένας από τους λόγους που η υπόθεση του Εθνικού Κτηματολογίου καρκινοβατεί και τρώμε συνεχώς πρόστιμα, είναι γιατί όταν το κτηματολόγιο ολοκληρωθεί θα φανούν οι τεράστιες εκτάσεις γης που ανήκουν σε μοναστήρια, εκκλησίες και εκκλησιαστικά ιδρύματα. Κανείς δε μαθαίνει πόσα είναι, και πού πηγαίνουν τελικά, τα τεράστια ποσά, σε ζεστό χρήμα, που αποκομίζουν καθημερινώς τα πάσης φύσεως εκκλησιαστικά χρυσωρυχεία, ο δικός μας Άγιος Ραφαήλ, ο άγιος Νεκτάριος της Αίγινας, ο άγιος Εφραίμ της Θήβας και πλείστα άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός, ούτε φυσικά φορολογούνται, όπως θα άρμοζε σε κάθε ευνομούμενη Πολιτεία.

Κακά τα ψέματα. Η ταμπακέρα δεν είναι ούτε αν θα αναγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες ούτε αν οι διάφοροι Άνθιμοι και λοιποί μαϊντανοί θα πολιτικολογούν ή θα επιδιώκουν να επηρεάζουν τις πολιτικές εξελίξεις ή τα εθνικά προβλήματα. Η ταμπακέρα είναι το Χρήμα. Και όμως η διαφάνεια στη διαχείριση του χρήματος (δημόσιου και ιδιωτικού) είναι η αρχή στην οποία βασίζεται η Δημοκρατία, από τον καιρό της Μάγκνα Κάρτα.

Το μεγάλο πρόβλημα όμως, αυτό που καθιστά την Ελλάδα το μοναδικό αφρικανικό και μεσαιωνικό κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι πως όλοι οι πολιτικοί, και οι προηγούμενοι και οι παρόντες, που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο, στα καίρια θέματα ήταν και είναι άνανδροι και ψεύτες. Άνανδροι γιατί δεν τολμούν να κάνουν το βήμα που εδώ και πολλά χρόνια έκαναν οι Ευρωπαίοι ομόλογοί τους, χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλιστές: να χωρίσουν την Εκκλησία από το Κράτος. Ψεύτες γιατί κρύβονται πίσω από διάφορες προφάσεις ή και σκέτη μυθολογία, για να μην το κάνουν αυτό. Και δεν προβλέπω να αλλάξει στο μέλλον η στάση τους. Εκτός αν τους αλλάξει το εκλογικό σώμα. Είθε.

*O Δημήτρης Σαραντάκος γεννήθηκε στη Mυτιλήνη, σπούδασε χημικός μηχανικός και μετά τη συνταξιοδότησή του εκδίδει το σατιρικό περιοδικό «το Φιστίκι» και κάνει τον συγγραφέα. Το τελευταίο (ένατο στη σειρά) βιβλίο του, «Γιατί η θεία μου μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο» τυπώθηκε το 2006 στη Mυτιλήνη και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «το Φιστίκι».

 

Επιστροφή