Πρόδρομος Μάρκογλου

              Συμβάν

 

Το αίμα τους

Καθώς σπάζουν τα φράγματα  χύθηκε

Προορισμένο κιόλας ν’ αρδέψει τη γη

Σα ρόδι θρυμματισμένο ιρίδισε

Σκορπίζοντας απαστράπτοντα σπέρματα

Για μιαν ανθοφορία

Σε μιαν άλλη άνοιξη που θά’ ρθει-

            Να υψωθεί στον κόκκινο ουρανό

            Ο ρόδακας

            Του πιο κόκκινου ηλιοτρόπιου.

 

                        1974

 

 

 

Από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας (Θεσσαλονίκη, 1975).

 

 

Το βρήκα στο Διαδίκτυο και το διασταύρωσα με την ανθολογία του Ηλία Γκρη «Το μελάνι φωνάζει – Η 17η Νοεμβρίου 1973 στη λογοτεχνία» των εκδόσεων Μεταίχμιο.

 

 Επιστροφή στα ποιήματα και πεζά για τη 17 Νοέμβρη και το Πολυτεχνείο