15.        ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ

 

                                                   Ο  κατάλληλος  άνθρωπος

                                                   στην  κατάλληλη  θέση !

                                                   Ό,τι  μπορούνε  κάνουνε

                                                   να  φύγει  από  τη  μέση.

 

                                                   Σήμερα  τρέχα  γύρευε.

                                                   Άντε  νε  βρείς  την άκρη.

                                                   πολλοί  είν'  αυτοί  που  μένουνε

                                                   με  πίκρα  καί  με  δάκρυ.

 

                                                   Οι  κρατούντες  μακάριοι

                                                   αβέρτα  λύνουν  δένουν.

                                                  ΄Οσοι σ'  αυτά  είν'  αρχάριοι

                                                   εκτός  νυμφώνος  μένουν.

    

                                                   Να  πάμε  γρήγορα  μπροστά,

                                                   παιδιά,  να  ετοιμαστούμε.

                                                   Με  χίλια  τρέχετε  εσείς,

                                                   εμείς  να  δοξαστούμε.

 

                                                   Οι  άχρηστοι  βολεύονται.

                                                   Ο  κάθένας  τα  χάνει.

                                                   Στο  τέλος  όλα  φαίνονται

                                                   πως  είναι  μία  πλάνη.

 

                                                   Δεν  τελειώνει  όμως  εδώ,

                                                   αυτή  η  ατυχία.

                                                   Οι  εξυπνάδες  οδηγούν

                                                   'ισια στη  δυστυχία.

 

 

 

                                                                    Γεώργιος  Βελλιανίτης.

                                                  

 



                                                  

                                                 

 

                                      16.    ΤΑ  ΠΑΝΩ  ΚΑΤΩ 

 

                                         

                                       Δεν  υπάρχουν  κεκτημένα.

                                       Αυτά  χάνοντ΄ ένα  ένα.

                                       Τι  θα  μείνει  στον  καθένα

                                       τι  θα  πάρουν  κι  από  μένα.

 

 

                                       Πως  να  γίνει  προσπάθεια

                                       όταν  υπάρχει  αστάθεια,

                                       με  νοσηρή  απάθεια

                                       καί διάχυτη εμπάθεια.

 

 

                                      Όλες  αυτές  οι  καταστάσεις

                                      φυτρώνουν  απ΄ τις  περιστάσεις

                                      σαν  δεν  τηρούνται  αποστάσεις

                                      ή  δεν  λαμβάνοντ'  αποφάσεις.

 

 

                                      Τηρείται  στάση  αναμονής.

                                      Ένα  πεδίο  προσμονής.

                                      Όμως  ποτέ  μη  λησμονείς,

                                      πως  δε  σε  σκέφθηκε  κανείς.

 

 

                                     Έτσι  χάνονται  ευκαιρίες.

                                      Δημιουργούνται  αβαρίες.

                                      Αφού  γραφτούνε  ιστορίες

                                      μας  περισσεύουν  απορίες ! .....

 

 

                                                        Γεώργιος  Βελλιανίτης

 




 

 

 

 

 

                                        18.  ΠΑΤΡΟΣ   ΑΛΙΕΩΣ

                                            (ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ)

 

 

                                           Τότε ήταν παιδί μικρό.

                                           Επήγε στο Δημοτικό.

                                           Το  γέλιο φαίνοταν πικρό.

                                           Επήρε   το  ενδεικτικό.

 

                                           Η Ελλάδα είχε Βασιλέα.

                                           Αυτός πατέρα Αλιέα.

                                           Τον έβλεπαν με μισό μάτι.

                                           Λές  καί  του  κράταγαν γινάτι.

 

                                          Προχώρησε ακόμα πέρα.

                                          Δύσκολα ήταν κάθε μέρα.

                                          Επιφυλακτικοί  οι δασκάλοι.

                                          Η απορία του μεγάλη.

 

                                          Πήρε κι αυτός ένα χαρτί,

                                          Μά πάντα υπήρχε το γιατί.

                                         ΄Εγραφε " Πατρός Αλιέως".

                                          Ο  όρος πιά, δεν ήταν νέος.

 

                                         ΄Ηρθανε,  πέρασαν  τα  χρόνια,

                                          φάνηκαν στα μαλλιά του χιόνια.

                                          Κανείς δεν του έκανε χάρη.

                                          Τώρα το βλέπει με καμάρι.

 

                                          Είναι φορές που τα θυμάται,

                                          σαν  κάποια νύχτα δεν κοιμάται.

                                          Καί νοιώθει περιφρόνηση,

                                          γιά όσους δεν είχαν φρόνηση.

 

 

                                                           Γεώργιος  Βελλιανίτης

                                         

                                       

 

 

                                          

                                         

 

 

                                         

 

 

                                         

                                         

 




                                  19.  NOOΤΡΟΠΙΕΣ .......

 

                                   Μου  είπαν  τρέχα.

                                   Εγώ  δε,  έτρεχα.

                                   Ακόμα  τρέχω.

                                   Τώρα  πιά  έμαθα.

 

                                   Αυτοί  σταμάτησαν.

                                  'Εμειναν  πίσω.

                                  ΄Ετσι  αναγκάστηκα

                                   να  τους  αφήσω.

 

                                   Νοοτροπίες,

                                   άλλες.  Αλλόκοτες.

                                   Χωρίς   ελπίδες.

                                   Στείρες.  Απόκοττες.

 

                                   Επεριφρόνησαν 

                                   την  ύπαρξή  μας.

                                  ΄Ασχημα  έπαιξαν

                                   με  την  ψυχή  μας.

 

                                   Μας  κατεβάσανε

                                   μέχρι  τον  ΄Αδη.

                                   Μας  κυνηγήσανε 

                                   πρωϊ  και  βράδυ.

 

                                   Μας  εξαπάτησαν.

                                   Τα  πάντα  πάτησαν.

                                   Καί  τις  ελπίδες

                                   τις  εξαφάνισαν.

 

                                  'Υστερα  θέλουνε

                                   νάχουν  προτίμηση.

                                   Μάταια   ψάχνουν

                                   λίγη  εκτίμηση.

 

                                   Μα  εμείς  έχουμε

                                   Ψυχή  γενναία.

                                   Δρόμο  ανοίγουμε.

                                   Σελίδα  νέα...........

 

                                             Γεώργιος  Βελλιανίτης

 




 

 

 

 

                                                  20.      ΖΗΤΗΜΑ  ΑΡΧΗΣ

 

 

                                                 Σαν  το  τοπίο  είναι  γκρίζο.

                                                 μην  αρνηθείς  να  το  διαβείς.

                                                Όταν  διστάσεις,  κάνεις  πίσω,

                                                 δε  θα  μπορέσεις  να  σταθείς.

 

                                                 Δε  θέλει  δίλημμα  ο  δρόμος.

                                                 Δώ  είναι  ζήτημα  Αρχής.

                                                Όταν  σε  γυροφέρνει  ο  φόβος,

                                                 μη  σ'  εμποδίσει  να  σκεφθείς.

 

                                                 Να  έχεις  πάντα  την  ελπίδα

                                                 ότι  θα  δείξει  ο  καιρός.

                                                ΄Εχεις  αόρατη  ασπίδα,

                                                 εφόσον  είσαι  καθαρός.

 

                                                 Φαντάσματα  που  σε  τρομάζουν

                                                 σαν  τον  καπνό  θα  διαλυθούν.

                                                 Βεβαίως  την  ψυχή  τραντάζουν.

                                                 Στιγμές  δικαίωσης  θαρθούν.

 

                                                ΄Οποιο  συμβιβασμό  άν  κάνει

                                                  εκείνος  που  δεν  έχει  Αρχή,

                                                  στο  τέλος  το  παιγνίδι  χάνει.

                                                  Μόνο  η  ντροπή  κυριαρχεί.

 

                                                                    Γεώργιος  Βελλιανίτης

 

 

 

 

 

 

 

                                                

 




 

 

 

          14ΟΣ  ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ  ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ  ΠΟΙΗΣΗΣ - ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

                                               (  Α΄.  ΕΠΑΙΝΟΣ  Χ.Ο.Ν. 7-5-99   )

 

 

                                                       21.   ΕΧΕΙΣ  ΕΥΘΥΝΗ

 

                                                         Πρόσεξε  φίλε !

                                                         Εσύ  δεν  έφταιξες.

                                                         Ζάρια  δεν  έπαιξες.

 

                                                         Μην  κοιτάς  πίσω.

                                                         Προχώρα  τώρα.

                                                         Τούτη  την  ώρα.

 

                                                         Μην  πελαγώνεις.

                                                         Η  μοίρα  σ'  έτρεξε.

                                                         Μαζί  σου  έπαιξε.

 

                                                         Πάρε  ανάσα.

                                                         Νοιώσε  ελεύθερα

                                                         γιά  λίγα  δεύτερα.

 

                                                         Αυτό  είν'  το  πάν.

                                                         Είναι  μιά  αρχή

                                                         μέσ'  στην  Ψυχή.

 

                                                         Να  μη  δειλιάζεις.

                                                         Θές  προσοχή.

                                                         Διώξ'  την  οργή.

 

                                                         Μέσα  σου  άντεξε.

                                                         Διώξε  τη  λύπη,

                                                         ό,τι  άν  λείπει.

 

                                                         Θεός  δεν  είσαι.

                                                         Μά  στάσου  πάνω.

                                                         Σκέψου "τί  κάνω".

 

                                                         Ποιό  τ'  αποτέλεσμα.

                                                         Κι  εγώ  σαν  σβήσω

                                                         τί  θα  αφήσω.

 

                                                         Η  σκληρή  μοίρα

                                                         μέσ'  στην  οδύνη

                                                         κάτι  σου  δίνει.

 

                                                         Μην  ξεχνάς  φίλε !

                                                        ΄Εχεις  ευθύνη,

                                                         ό,τι   κι  άν  γίνει !

 

                                                         

 

 

 

 

                                                          Βλέπεις  μπροστά  σου;

                                                         ΄Ολα  γκρεμίζονται.

                                                          Μα  ξανακτίζονται.

 

                                                         ΄Αν  εξετάσεις,

                                                          πάντα  τα  πάθη

                                                          φέρνουν  τα  λάθη.

 

                                                          Καμμιά  βοήθεια

                                                          μην  περιμένεις.

                                                          Να  επιμένεις.

 

                                                          Υπόθεσή  σου

                                                          είναι  να  νοιώσεις

                                                          πως  θα  στερειώσεις.

 

                                                          Δεν είσ'  αναίσθητος.

                                                         ΄Ομως μετράει

                                                           να  μη  σε  φάει,

 

                                                           το  κακό, τ' άδικο,

                                                           η  αγωνία

                                                           ή  η  μανία.

 

                                                           Δεν  έχει  δάφνες.

                                                           Παίρνει  κρανία,

                                                           η  κοινωνία.

 

                                                          ΄Ερχονται  πάνω  σου

                                                           γιγάντια  σώματα.

                                                           Βρές  αντισώματα.

 

                                                           Πές  έχω  δύναμη.

                                                           Δε  σταματάω.

                                                           Μπροστά  θα  πάω.

 

                                                          ΄Εχεις  τη  δύναμη.

                                                          ΄Οση  δεν  ξέρεις.

                                                           Κάστρα  να  φέρεις.

 

                                                           Βρίσκεται  μέσα  σου.

                                                           Μη  την  πετάξεις.

                                                           Μπορείς να φτιάξεις,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                             ό,τι  καλύτερο.

                                                            ΄Οσο  αναπνέεις,

                                                             ζωή  εμπνέεις.

 

                                                            ΄Εχεις  στο  είναι  σου

                                                             ένα τιμόνι.

                                                            ΄Ενα  αμόνι.

 

                                                             Δεν  εξετάζει 

                                                             η ζωή  τι  φταίει.

                                                             Σκληρά  σου  λέει:

 

                                                             Εγώ  έτσι  παίζω.

                                                             Εσύ  ν'  αντέξεις.

                                                             Πάλι  να  τρέξεις.

 

                                                            ΄Ο,τι  κερδίσεις,

                                                              θα  σε  τσεκάρω,

                                                              να  μη  στο πάρω.

 

                                                            ΄Εχει  το  Νόμο  της

                                                             να  σημειώνει.

                                                             Δεν  τελειώνει  .......

 

 

                                                                         Γεώργιος  Βελλιανίτης

 

                                                        

 




 

 

                                 22.    ΔΕΝ   ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ  ;

                                            

                                Είσαι  φτωχός!  Δεν  ντρέπεσαι;

                                Δεν  έκλεψες  κανένα;

                                Πάντα  σωστά  περπάταγες;

                                Δε σ'  έβλαψαν  εσένα;

 

                                Μα  δε  σε  περιφρόνησαν;

                                Δε  σούκλεισαν  το  σπίτι;

                                Ρημάξανε,  αλώνισαν;

                                Σου  μπήκανε  στη  μύτη;

 

                                Δε  βλέπεις  που  σε  αδικούν

                                ημέρα  μεσημέρι;

                                Εσύ  ακόμα  στέκεσαι

                                με  το  Σταυρό  στο  χέρι;

 

                                Δεν  αγανάκτησες  ποτέ;

                                Να  πείς: ΄Ως  εδώ!  Φτάνει!

                                Φιλότιμο  θέλεις  μωρέ,

                                 π'  όποιος  έχει  το  χάνει;

 

                                 Σ'  αρέσει  η  υπόληψη;

                                 ο  φερετζές  σου  λείπει;

                                 Δεν  κάνεις  καμμιά "πρόβλεψη"

                                 να  μη  σε  τρώει  η  λύπη;

 

                                 Εδώ  ο  Κόσμος  χάνεται.

                                 Εσύ  θα τονε  σώσεις;

                               ' Οποιος  κλέβει  δεν  πιάνεται.

                                 Εσύ  πώς  θα  στερειώσεις;

 

                                 Θα  βάλεις  κάποτε  μυαλό

                                 ν'  αρπάζεις  ό,τι  τύχει,

                                 να  μην  κάνεις  πιά  το  καλό,

                                 να  σου  γελά  η  τύχη;

 

                                 Να  κλείνεις  μάτια  και  αυτιά

                                 σ'  όποιον  σ'  έχει  ανάγκη,

                                 να  βλέπεις  με  ψυχρή   ματιά

                                 τον  άλλον  σαν  μηρμύγκι;

 

                                 Πώς  θέλεις  να  σε  σέβονται

                                 άμα  κακός  δεν   είσαι.

                                 Οι  άλλοι  πώς  βολεύονται

                                 καί  σύ  απέξω  είσαι;

 

                                 Είσαι   φτωχός;  Είσαι  γυμνός!

                                 Σ'  αρέσει  η  κοροϊδία;

                                 Πές  μου  χαζοχαρούμενε,

                                 γιατί  νοιώθεις   αηδία; ............

 

 

                                                    Γεώργιος  Βελλιανίτης

 

 

                           Bλέπε δημοσίευμα  άρθρου  Θεοδώρου Π.Λιανού,

                           Καθηγητού Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

                                                      

 




 

                       ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ  ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ  ΠΟΙΗΣΗΣ  1995

                 ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ  ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ  ΓΙΟΧΑΝΕΣΠΟΥΡΓΚ (EΠΑΙΝΟΣ)

                                       23.     ΔΕΛΤΙΟ   ΕΙΔΗΣΕΩΝ

                                                        

                           ΄Ολοι  περιμένουν  να  δούν  τις  Ειδήσεις.

                            Βλέπουν  διαφημίσεις.  Πού  να  τους  μιλήσεις !

                            Είναι  στον  προθάλαμο  της  ενημερώσεως.

                            Βρίσκονται  στο   θάλαμο  της απομονώσεως !  

 

                            Θ'  ακουστεί  το  σήμα  σε  κάνα  λεπτό.

                            Τώρα  το  ζητούμενο  είναι  πιά  λεπτό.

                            Ν'  αξιολογήσουμε  τούτα  καί  εκείνα,

                            τί  συμβαίνει  γύρω μας καί τί,  στην  Αθήνα.

 

                            Ενημερωθήκαμε  γιά  νέα  προϊόντα,

                            αφού  πρέπει  νάμαστε  προηγμένα  όντα.

                           ΄Ισως  μετά  'πό  καιρό,  νάχουν  παρενέργειες.

                            Εμείς  όμως  κάνουμε  τις  σωστές  ενέργειες.

 

                            Το  σήμα  ακούγεται  παντού  καθαρό.

                            Να  δούν  τις  Ειδήσεις  όλοι  έχουν  καιρό.

                            Τούτ'  η  ώρα  έχει  λόγο  σοβαρό.

                            Θα  βγούνε  στη  φόρα  νέα  ένα  σωρό.

 

                            Θ'  ακουστούν,  δε  λέω,  συμβάντα  πολλά.

                            Περιμένουμ'  όμως  καί  νέα  καλά.

                            Νέα  που  θα  έχουνε  κάποιο  ενδιαφέρον.

                            Γιά  την  ανθρωπότητα  να  είναι  συμφέρον.

 

                            Αρχίζει  το  δελτίο  με  λόγια  βαρειά.

                            Σεισμός  ταρακούνησε  πόλεις  καί  χωριά.

                            Οι  άνθρωποι  τρέχουν  καί  δε  φτάνουνε.

                           ΄Ο,τι  έχουν,  βλέπουν  να  το  χάνουνε.

 

                            Κι  άλλο  έγκλημα  έγινε  πάλι  σήμερα.

                            Να  κι  άλλοι  πελάτες  για  τα  σίδερα.

                            Στην  παρέα  βάρυνε  καλά  ο  αέρας,

                            ενώ  φιγουράρει  η  ληστεία  της  ημέρας.

 

                            Μα,  ας  περιμένουμε.  Λίγη  υπομονή.

                            Κάτι  πιό  ευχάριστο  ίσως  να  φανεί.

                           ΄Εχει  ο  κόσμος  βάσανα.  ΄Εχει  ανησυχίες.

                            Υπάρχουν  καλές   στιγμές.  Μικρές  ευτυχίες.

 

                             Στο  γυαλί  ακούγεται:  Μεγάλη  Απάτη !

                             Κάποιος  Κύριος  έβγαλε  ολωνών  το  μάτι.

                             Κανένας  πιά  δε  χρωστά  το  καλό  να  κάνει.

                             Ο  καλός  τον  μπούσουλα  κάθε  μέρα  χάνει.

 

                             Δεν  φτάνουν  όμως  αυτά.  Αρρώστεια  μεγάλη,

                             θα  φέρει  όλη  τη  γή  σε  άσχημο  χάλι.

                            ΄Ολους  τους  εκτύπησε  σφυρί  στο  κεφάλι.

                             Δείχνουνε  υπομονή.  Κι  ας  μην  έχουν  άλλη!

 

                            ΄Ωρα  να  μιλήσουμε  γιά  Οικονομία.

                             Στ'  άδεια  τα  συρτάρια  μας  δεν  υπάρχει  μία.

                             Θα  βοηθήσει  ο  Θεός.  Θα  μας  στείλει  κι  άλλα.

                             Πίστη  όμως  να  έχουμε.  Σε  λόγια  μεγάλα.

 

                             Ας  έρθουμε  πιό  κοντά  λίγο,  στα  δικά  μας.

                             Κάτι  να τονώσει  τα  θολά  όνειρά  μας.

                             Να  πούμε  για  τα  σχολειά.  Γιά  τους  μαθητές  μας.

                             Τους  σοφούς  τους  δάσκαλους.  Τους  καθηγητές  μας.

 

                             Κάθε  Οικογένεια  έχει  ένα  παιδί.

                             Μικρό  ή  μεγάλο.  Θέλει  να  το  δεί,

                             στη  ζωή  να  γίνεται  καλός   άνθρωπος.

                             Σωστός.  Μορφωμένος. ΄Οχι  απάνθρωπος.

 

                             Δεν  υπάρχουνε  λεφτά.  Ούτε  γιά  βιβλία.

                             Ελλειπείς  οι  αίθουσες.  Παληά  τα  θρανία.

                             Μα  εμείς  οι  ΄Ελληνες,  έχουμε  μανία,

                             να  γίνουμε  άνθρωποι  μέσ΄ στην  Κοινωνία.

 

                             Λέν' ,   οι  εκπαιδευτικοί    έχουν  τέτοιες  τάσεις,

                             να  θέλουν  να   απεργούν  μέσ΄ στις  εξετάσεις.

                             Τάχθηκαν,  λέν'  μερικοί,  γιά  να  λειτουργούν.

                            ΄Οχι  να  ζητούν  λεφτά  καί  να  απεργούν.

 

                             Αλλάζουμε  θέμα.  Βρέθηκε  νεκρό

                             ένα  κοριτσάκι  δεκάξη  χρονώ.

                             Δίπλα  του  μιά  σήριγγα  με  ναρκωτικά.

                             Χάζεψαν  οι άνθρωποι!  Ναί!  Πραγματικά!

 

                             Κι  άλλοι  βρέθηκαν  νεκροί  απ΄ την  ηρωϊνη.

                             Τέτοια  το  δελτίο  μας  κάθε  μέρα  δίνει.

                             Ναρκωτικά  κυκλοφορούν  λένε  στα  σχολεία.

                             Τα  παιδιά  τα  κρύβουνε  μέσα  στα  βιβλία.

 

                             Μιά  επιγραφή  στον  τοίχο  ενός σχολείου

                             θα  μπορούσε  νάτανε  ο  τίτλος  βιβλίου.

                             Παρακαλούμ'  αφήσατε  τους  μικρούς  να  ζήσουν.

                            ΄Ελεος!  Αφήστε  τα  παιδιά  να  μεγαλώσουν.

 

                             Τους  εικοσιτέσσερις  έφθασαν  οι  νεκροί,

                             το  περασμένο  Σάββατο  καί  την  Κυριακή.

                             Δε  λέμε  γιά  πόλεμο  ή  γιά  ταραχές.

                             Μόνο  γιά  μιά  έξοδο!  Μικροδιακοπές.

 

                             Τώρα  πλέον  θέλουμε  κι  άλλους  τροχονόμους;

                             Μήπως  πρέπει  νάχουμε  καλύτερους  δρόμους;

                             Φταίει  η  ταχύτητα; ΄Ελλειψη  αγωγής;

                             Πόσους  άλλους ΄Ελληνες  θα  φάει  η  μαύρη  γής;

 

                             Τι  μας  λέει  πάλι  αυτός.  Γιά  νοσοκομεία,

                             που  τα  παίρνουν  οι  γιατροί  χοντρά  με  τη  μία;

                             Κι  άμα  λέν'  δεν  το  φυσάς, να  το  έχει  η  κούτρα  σου,

                             δε  σε  σώζει  τίποτα,  θα  τα  φας  τα  μούτρα  σου;

 

 

 

                            Να  καί  κάτι  έκτακτο.  ' Αλλο  πάλι  αυτό!

                            ΄Εγινε  ναυάγιο.  Πλοίο  Ελληνικό!

                             Μέσ΄ στην  τρικυμία,  μέσα  στο  κακό,

                             επιβάτες,  ναυτικοί,  πήγαν  στο  βυθό.

 

                             Μα  σαν  να  μην  έφτανε  τούτη  η  συμφορά,

                             βγήκε  ανακοινωθέν:  ΄Εκτακτη  εισφορά!

                            ΄Ολοι  μας  τη  Χώρα  να  βοηθήσουμε.

                             Γιά  να  προοδεύσει (!...)  Γιά  να  ζήσουμε (!...).

 

                             Σα  μαρμαρωμένοι  βλέπουν  τις   Ειδήσεις.

                            ΄Ολοι  έχουν  χαζέψει!  Πού  να  τους  μιλήσεις!

                             Να  πείς:  Χρειαζόμαστε  στο  μυαλό  κουδούνι,

                             αλλοιώς  στην  Ελλάδα,  δε  μένει  ρουθούνι ! ....

 

                             Στα  αθλητικά  μας.  Θα  δούμε  τα   γκώλ

                             με   ένα  κεφάλι  που  έγινε   μ π ώ λ  !

                             Λεφτά  και  κεφάλια  πέφτουνε  αράδα.

                            ΄Εχει  καταντήσει  " Βαβέλ "  η  Ελλάδα !

 

                             Δελτίο  Καιρού.  Καί  τώρα  θα  δούμε,

                             αν  είμαστε  ικανοί  την πόρτα  να  βρούμε,

                             Πόσο  το  θερμόμετρο  πυρετό  θα  δείξει,

                             Αέρα  να  πάρουμε.  Η  ψυχή  ν'  ανοίξει !

 

                            ΄Ολοι  ευχαριστήθηκαν  από  τις  Ειδήσεις.

                             Καιρός  τώρα  ν'  ακουστούν  κι άλλες  διαφημίσεις.

                            ΄Ολα  ετελείωσαν ! ΄Ολα  πάν'  καλά !

                             Μη  στενοχωριόμαστε !  Χρόνια  μας  Πολλά  ( ! ) ....

 

                                                                     Γεώργιος  Βελλιανίτης

           

 

 

 

 

        

 

 

 



13ΟΣ  ΠΑΝΕΛΛ.  ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ  ΠΟΙΗΣΗΣ  27-4-98  Γ΄ΒΡΑΒΕΙΟ ΧΟΝ

                         24.     ΣΗΜΑΤΑ  ΚΙΝΔΥΝΟΥ

 

                       Ένα  περιστέρι  βρέθηκε  νεκρό.

                      ΄Ηταν  έν'  αστέρι  είκοσι  χρονώ.

                       Μία  μάννα  κλαίει  καί  μοιρολογεί,

                       λέει  πονεμένα:  Πάει  το  παιδί.

 

                       Βρέθηκε  χαμένο  σ΄ ένα  πέλαγο.

                       Κανείς  δεν  εσκέφθηκε  το  δράμα  του.

                       Ο  καθένας  έχει  το  φορτίο  του

                       που  δεν  τον  αφήνει  καθαρά  να  δεί.

 

                       Χάθηκ'  η  ζωή  του  χωρίς  να  τη  ζήσει.

                       Πουθενά  δε  θέλησε  κάτι  να  ζητήσει.

                       Αποκλεισμένο  πέρασε  σ'  έρημο  λειβάδι

                       ώσπου  τέλος  χάθηκε  σε  βαθύ  σκοτάδι.

 

                       Στ'  άψυχο  το  χέρι  υπάρχει  το  σημάδι.

                      ΄Εκαν'  η  κατάρα  τον  κόσμο  ρημάδι.

                       Πώς  βρέθηκε  το  παιδί  σε  αυτό  το  δρόμο.

                       Πώς  η  μοναξιά  του  νίκησε  τον  τρόμο.

 

                       Τώρα  το  αστέρι  είναι  πιά  νεκρό.

                      ΄Ενα  περιστέρι  είκοσι  χρονώ.

                       Η  καμμένη  μάννα  κλαίει,  μοιρολογεί,

                       όλο  μουρμουρίζει:  Πάει  το  παιδί.

 

                       Θυμάτ'  από  τότε,  πριν  πολύ  καιρό,

                       τότε  που  το  είχε  ακόμα  μωρό.

                       Λέγανε  τ'  ανάστησε. ΄Εδωσε  την  ψυχή  της

                       να  το  δεί  να  στέκεται  στη  ζωή  μαζί  της.

 

                      ΄Ολα  πιά  γκρεμίστηκαν.  Χάθηκαν  τα  όνειρα.

                       Η  ελπίδα  έσβησε.΄Εμεινε  στο  ράφι.

                       Αναπάντεχα  έγινε   τ'  όνειρο  εφιάλτης.

                       Ιστορίες  άδικες  η  ζωή  μας  γράφει.

 

                       Πατέρας  αμίλητος.  Βαρύς,  σκυθρωπός,

                       μαζί  με  τους  άλλους  το  ίδιο  κι  αυτός.

                       Κανείς  δεν  εσκέφθηκε  ποτέ  του  να  πεί

                       πως  θάφευγ'  απότομα   το  καλό  παιδί.

 

                       Κάποιος  φίλος  λέει:  Ποτάμι  που  κυλάει.

                       Μα  ο  διπλανός  του  ούτε  κάν  μιλάει.

                       Σκέπτετ'  ότι  ίσως  κάτι  θα  μπορούσε

                       κάτι  πιά  να  έλεγε  τότε,  όταν  ζούσε.

 

                       Κάτι  είχ΄ αρπάξει.  Κάτι  είχε  δεί.

                       Μα  δεν  ήταν  σίγουρος. ΄Ισως νάχε  λάθος.

                       Τότε  εφοβήθηκε  δυό  λόγια  να  πεί.

                       Τώρα  το  κατάλαβε.  Τούλειπε  το  θάρρος.

 

                      ΄Ενα  παλληκάρι  κείτεται  νεκρό.

                      ΄Ητανε  καμάρι,  είκοσι  χρονώ.

                       Τώρα  η  μάννα  κλαίει, κλαίει, μοιρολογεί.

                       Κάποιος  δίπλα  λέει:  Κρίμα  το  παιδί.

 

                       Τί  να  φταίει  τάχα.  Τάχα  ποιός  μπορεί,

                       νάβρει  την  αιτία.  Σίγουρα  να  πεί:

                      ΄Οχι  άλλη  πίκρα.  Κουραστήκαμε.

                      ΄Οχι  αδιαφορία.  Εχαθήκαμε.

 

                        Θέλουμε  μιά  λύση.  Να  βρεθεί  το  πώς,

                        ώστε  στο  σκοτάδι  να  φανεί  το φως.

                        Χωρίς  κάποια  μάννα  να  μοιρολογεί,

                        μ'  ένα  παλληκάρι  θαμμένο  στη  γή.

 

                       ΄Ενας  άλλος  πάλι  στη  γωνία  κλαίει,

                        ενώ  μιά  φωνή  ακούγεται  να  λέει.

                        Να  μην  περιμένεις  ποτέ  απ'  τους  άλλους,

                        πολύ  περισσότερο  από  τους  μεγάλους.

 

                        Στη  ζωή  καθένας  μόνος  προχωράει.

                        Στα  προβλήματά  του  κανείς  δε  χωράει.

                        Αυτός  μόνο  έχει  όλη  την  ευθύνη.

                        Δεν  αφήνει  άλλον  να  τον  κατευθύνει.

 

                        Τώρα  το  αστέρι  είναι  πιά  νεκρό.

                       ΄Ενα  περιστέρι  είκοσι  χρονώ.

                        Μαζί  με  τη  μάννα  που  μοιρολογεί,

                        κλαίνε  πονεμένα  όλοι  το  παιδί.

 

                        Μιά  φωνή  απούγεται:  Εδώ  σταματάει;

                        Ποιός  θα  έχει  άραγε,  τη  σειρά  να  πάει;

                        Μα  θα  περιμένουμε  με  δεμένα  χέρια,

                        να  πέφτουν  στα  σπίτια  μας  νεκρά  περιστέρια;

 

                       ΄Αλαλη  η  ομοίγυρη.  Πού  να  είναι  σίγουροι.

                        Κάπου  η  κατάπληξη,  κάπου  το  παράπονο,

                        πώς  μπορούν  ν'  αντισταθούν  σ'  έναν  κόσμο  άπονο.

                        Πώς,  με  τί  βοήθεια,  που  σ΄αυτά  είν΄ άγουροι.

 

                        Του  μεροκάματου  οι  άνθρωποι  απλοί,

                        έχουν  γυμνά  τα  χέρια  τους  καί  την  καρδιά  αγνή.

                        Τη  μοίρα  δεν  περίμεναν  τόσο  να  τους  λαβώσει,

                        απρόσμενα  ο  θάνατος  διπλά  να  τους  σκλαβώσει.

 

                       ΄Ισως  κάποιος  νάλεγε  ότι  δεν  αρκεί,

                        στη  δουλειά  να  τρέχεις,  χωρίς  να  προσέχεις,

                        το  στραβό,  το  ίσιο  καί  το  κάθε  τί.

                        Το  κακό  στη  στήνει,  στη  γωνιά  εκεί.

 

                        Μπροστά  τους  παλληκάρι  βρίσκεται  νεκρό.

                        Λεβεντιάς  κλωνάρι,  είκοσι  χρονώ.

                        Τώρα  τούτ'  η  μάννα,  κλαίει,  μοιρολογεί.

                        Αύριο  ποιός  ξέρει,  ποιά  ακολουθεί;

 

                        Τί  να  φταίει  τάχα.  Τάχα  ποιός  μπορεί,

                        νάβρει  την  αιτία.  Σίγουρα  να  πεί:

                       ΄Οχι  άλλη  πίκρα.  Κουραστήκαμε.

                       ΄Οχι  αδιαφορία.  Εχαθήκαμε.

 

                         Πόσα  χρόνια  άπρακτα,  άρα  θα  περάσουν!

                         Πόσ΄ αμέριμνα  παιδιά,  τη  ζωή  θα  χάσουν!

                         Ποιός  ο  φόρος  της  ζωής,  θάναι  γιά  την  άγνοια.

                         Πιό  το  κόστος  πιά  αυτής,  που  τη  λέν' Παράνοια!......

 

                                                                 Γεώργιος  Βελλιανίτης

   

         

 




 13ος  ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ  ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ  ΠΟΙΗΣΗΣ  27-4-98

                                   Α΄.  ΕΠΑΙΝΟΣ  Χ.Ο.Ν.

 

                          25.      ΣΗΜΕΙΑ  ΤΩΝ  ΚΑΙΡΩΝ

 

               Στο  δρόμο  με  την  κίνηση,  μέσ' στην  ανησυχία,

               με  σκούντησ'  ένας  άνθρωπος. Ιδού  η  δυστυχία !

               Γυρίζω  καλά  να  τον  δώ.  Γιά  κείνον  πέρα  βρέχει.

               Τα  βήματά  του  είναι  βαρειά.  Αντίληψη  δεν  έχει.

 

               Το  ντύσιμο  νεανικό.  Κάτι  βαρύ  στους  ώμους.

               Σαν  τύπους  που  τους  συναντάς  καθημερνά  στους  δρόμους.

               Φαινότανε  δεκαοκτώ. ΄Ισως  καί  παραπάνω.

               Τον  κοίταξα  στο  πρόσωπο. Τότε είναι  πού  τα  χάνω.

 

               Το  βλέμμα  έχει  απλανές.  Παράξενα  κοιτάει.

               Τον  τσάκισε  η  κούραση.  Πατάει  δεν  πατάει.

               Ζεί  γιά  καλά  στον  κόσμο  του. Πλανάται  στους  αιθέρες.

               Ποιός  ξέρει  άραγε  γι  αυτόν, πόσες  θα  έρθουν  μέρες !

 

               Μάννα,  δε  θάρθει  το  παιδί,  χαμόγελο  να  φέρει.

               Το  πήρανε  απ΄ τη  ζωή,  κρατώντας  το  απ΄ το  χέρι.

               Δεν  έχει  πιά  τη  δύναμη,  ούτε  σκοπό  να  ζήσει.

               Μία  ροδόχρωμη  αυγή,  τον  κόσμο  αυτό  θ' αφήσει.

 

               Πώς  βρέθηκε  στο  χάλι  αυτό,  Μάννα  μην  τα  ρωτάς.

               Δε  λύνει  τέτοια  θέματα  δάσκαλος  καί  παππάς.

               Ούτε  σύ  δεν  κατάφερες  να  δείς  μέσ΄ στην  ψυχή  του.

               Τώρα  όμως  εκατάντησε  να  χάσει  τη  ζωή  του ! ........

 

                                                     Γεώργιος  Βελλιανίτης

 

                  Βλέπε  άρθρο Γεωργίου Κ. Μπήτρου,

                  Καθηγητού Οκονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, .

                  με  τίτλο " Ναρκωτικά καί Καταστολή".

 

 




                 B'  ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΠΟΙΗΣΗΣ

                       (  ΧΟN  ) ΧΟΡΩΔΙΑΣ-ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΝΕΩΝ  22-04-02

 

                 Β'  ΒΡΑΒΕΙΟ  ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ  ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ 2003 ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

                      ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ  ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ  ΓΙΟΧΑΝΕΣΜΠΟΥΡΓΚ

 

                 ΕΓΚΡΙΘΕΝ  ΑΡΜΟΔΙΩΣ  ΚΑΤΑΧΩΡΗΘΗΚΕ  ΣΤΟ  ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ

                 ΤΗΣ  (ΔΕΕΛ)  ΔΙΕΘΝΟΥΣ  ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ  ΕΛΛΗΝΩΝ  ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

                 ΓΙΑ  ΤΟ   ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ  ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ   ΟΛΥΜΠΙΑΔΟΣ 2004.

 

          

                                                26.  ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ

 

 

                                         Στις  απαιτήσεις  των  καιρών,

                                         τα  θύματα  των  πονηρών,

                                         Σ' αναζητούν,  Δικαιοσύνη.

 

                                         Πέταξε  κάτω  το  μαντήλι,

                                         να  δείς.   Ανάβουνε  καντήλι,

                                         στη  Χάρη  Σου  την  Ιερή.

 

                                         Μα  Εσύ,  φαντάζεις  παγερή.

                                         Σαν  να  μην  ξέρεις  την Αλήθεια.

                                         Λές  καί  Σού  λένε  παραμύθια !

 

                                         Πρόσωπα  άνω  υποψίας,

                                         από  νυκτός  μέχρι  πρωϊας

                                         ανοίγουνε   τάφους  αθώων.

 

                                         Παίζουν  τις  τύχες  των ανθρώπων.

                                         Κινούνται μέσα  στο  σκοτάδι.

                                         Κάνουν συμβόλαια  στον ΄Αδη.

 

                                          Δεν  είναι  αρκετό ν'  ακούς.

                                          Πρέπει να δείς,  όλους  αυτούς,

                                          όπου   ζητούν  ένα  Σου  βλέμμα.

 

                                          Δίνουνε  της  καρδιάς το  αίμα.

                                          Αλλά,  δε  βρίσκουνε  γαλήνη.

                                          Πνίγονται  στου  καϋμού  τη  δίνη.

 

                                         ΄Ελα   λοιπόν,  Δικαιοσύνη !

                                          Βγάλε  επί  τέλους  το  μαντήλι,

                                          να  πιάσει  τόπο  το  καντήλι .........

 

 

                                                              Γεώργιος  Βελλιανίτης

 

 

                               Βλέπε δημοσίευμα  άρθρου Υπουργού Πολιτισμού Ευάγγελου Βενιζέλου

                               με τίτλο:  Είναι Επικίνδυνοι οι Δικαστές;

 




 

 

 

                                       27. ΣΗΜΕΙΑ  ΚΑΙ  ΤΕΡΑΤΑ

                                 (B΄. ΒΡΑΒΕΙΟ Δ.Ε.Ε.Λ. 22-3-2002)

 

                                       Η  δίψα  γιά  κατάκτηση.

                                       Ηθική αγανάκτηση.

                                       Πόνος  το  βράδυ.  Το  πρωί.

                                       Αργός  θάνατος  η  ζωή.

 

                                       Ακούστηκε  μία  κραυγή,

                                       κάποια  ανέμελη  αυγή.

                                       Ο  όλεθρος  απλώθηκε.

                                       Ο  κόσμος  ξεσηκώθηκε.

 

                                       Τί  είναι  λάθος.  Τί  σωστό.

                                       Εσύ,  πώς  το  βλέπεις  αυτό.

                                       Τώρα  εδώ,  πώς  φθάσαμε.

                                       Τί  είχαμε,  τί  χάσαμε.

 

                                       Τί  είναι  κείνο  πού  αξίζει,

                                       σ'  αυτή  τη  Σφαίρα  που  γυρίζει.

                                       Πόσο  μετράνε  οι  αξίες.

                                       Πού  οδηγούνε  οι  θυσίες.

 

                                      ΄Αρχισε  άσχημη  εποχή.

                                       Να  δούμε  με  ποιά  αντοχή.

                                      ΄Ανθρωποι  δοκιμάζονται.

                                       Τα   πάθη  δεν  δαμάζονται.

 

                                       Σ'  όλα  της  γής  τα  πέρατα,

                                       Φωτιές,  Καπνοί  καί  Τέρατα.

                                       Η  βία  πάντα  βία  φέρνει.

                                       Μόνο  την  αδικία  σπέρνει.

 

                                      ΄Επειτ'  απ΄ όλ'  αυτά,   τί  μένει.

                                       Πώς  θα  βρεθεί  η  Οικουμένη.

                                       Ο  άνθρωπος  θα  είναι  ίσος ;

                                       Θα  εξαφανισθεί  το  μίσος ;

 

                                       Κόσμε,  χαλίνωσε  το  πάθος.

                                       Επήρες  ένα  δρόμο  λάθος.

                                      ΄Εχεις  καθήκον  να  το  δείς,

                                       πριν  γίνεις  στάχτη  καί  χαθείς..........

 

                                                          Γεώργιος  Βελλιανίτης

 


 



                                            (Β΄.  ΒΡΑΒΕΙΟ  Δ.Ε.Ε.Λ.  14-2-2001)

                                        

                                          41. ΕΝ'  ΑΠΟΓΕΥΜΑ  ΤΟΥ  ΙΟΥΝΙΟΥ  ........

 

 

                                           ΧΟΡΩΔΙΑ:   Χρυσή  Ηλιαχτίδα

                                                                 Γλυκειά  μου  ελπίδα !

 

                                          ΄Εν'  απόγευμα  του  Ιουνίου

                                           Σε  είδα !   Σε  είδα !

                                           Εστεκόσουν  στην  αυλόπορτα  του  κήπου

                                           ντυμένη  χρυσοκόκκινη  στο  Φώς  του  ΄Ηλιου.

                                           Σε  είδα !

 

                                           ΧΟΡΩΔΙΑ:   Χρυσή  Ηλιαχτίδα

                                                                 της ζωής μου ελπίδα!

 

                                          ΄Ησουν  η  ομορφώτερη   Νεράιδα

                                           Αγάπη  μου  γλυκειά.

                                           Σε  χαιρέτησα,  μα  τα  χείλη  σου  δεν  μίλησαν

                                           Σε  χαιρέτησα,  καί  τα  μάτια  σου  μου  γέλασαν !

 

                                          ΄Εν΄ απόγευμα  του  Ιουνίου

                                           Εστεκόσουν  στην  αυλόπορτα  του  κήπου

                                           ντυμένη  χρυσοκόκκινη  στο  Φώς  του ΄Ηλιου !

 

                                           ΧΟΡΩΔΙΑ:  Σε  είδα !  Σε  είδα  !

                                                                Χρυσή  Ηλιαχτίδα !

 

                                           Ολόθερμα  τα  χείλη  μας !  Το  πρώτο  μας  φιλί !

                                           Τόσος  καιρός,  που  πέρασε

                                           Ανάμνηση  μας  έμεινε.

                                           Εκείνο  το  απόγευμα,  του  Ιουνίου.

 

 

                                            (  Μ ε λ ο π ο ι η μ έ ν ο  )

 

                                                                          Γεώργιος  Βελλιανίτης

 

                      

 




 

                                     43.  ΤΗΛΕΠΑΘΕΙΑ

 

                               Πάλι  εσήμερα  σε  σκέφτομαι.

                               Συνέχεια  στο  νού  φωλιάζεις.

                              ΄Οπου  πηγαίνω,  όπου  βρίσκομαι

                               με  τη  σκιά  σου  με  σκεπάζεις.

 

                               Ανοίγω  το  τηλέφωνο

                               λίγο  να  σου  μιλήσω.

                               Αλλά  βουϊζει  σαν  καλεί.

                               Αγάπη,  ώρα  σου  καλή.

 

                               Μηνύματα.  Μηνύματα.

                               Πολλά  λαμβάνω  σήματα.

                               Μαγνητικό  πεδίο

                               πιάνει  εμάς  τους  δύο.

 

                               Σαν  κλείνω  το  τηλέφωνο,

                               αμέσως  κουδουνίζει.

                               Μιλάς  με  μιά  γλυκειά  φωνή

                               καί τόνειρο  αρχίζει.

 

                               Σιγά σιγά  μας  κατακτά  η  δίνη.

                               Σκιρτήματα  μέσ΄ στην  καρδιά  αφήνει.

                               Ο  έρωτας  χαρίζει  πάντα  τη  χαρά.

                               Στον  ουρανό  στέλνει  το  νού  χωρίς  φτερά.

 

                               Μηνύματα.  Μηνύματα.

                               Δικά  σου  ακούω  σήματα.

                               Μαγνητικό  πεδίο

                               μας  παίρνει  καί  τους  δύο.

 

                               Παντού  υπάρχουνε  τα  κύματα.

                               Γλυκά  ερωτικά  αισθήματα.

                               Η  ομορφιά  υπάρχει  στη  συμπάθεια.

                              ΄Εχουμ'  οι  δυό  μας  τηλεπάθεια.

 

                               Μηνύματα.  Μηνύματα.

                               Του ΄Ερωτα  τα  σήματα.

                               Μαγνητικό  πεδίο

                               ενώνει  εμάς  τους  δύο.

 

                                             Γεώργιος  Βελλιανίτης

 




 

 

 

 

                                     44.    Ο Τ Α Ν . . . . . . .

 

 

                              'Οταν  όλα  καταρρεύσουν,

                               κείνο  που  μένει,

                               είναι  ό,τι  πράγματ'  είσαι.

 

 

                             ' Οταν  κάποιοι  σε  προδώσουν,

                               κείνο  που  μένει,

                               είναι  ό,τι  έχεις  κάνει.

 

 

                             ' Οταν  έρθ'  η  όποια  Κρίση,

                               κείνο  π΄ αξίζει,

                               είναι  να  μπορείς  να  δείς  το  Φώς ! .....

 

 

                                                    Γεώργιος  Βελλιανίτης

 

 

                 

 



                            

 

 

                                        45.   ΤΟ   ΔΕΟΣ

 

 

                               Αφήνοντας  την  κάθε  σκέψη,

                               αντίκρυζα  το  μεγαλείο

                               στο  πέλαγος  το  δειλινό........

 

 

                              ΄Ηταν  λαμπρή  η  μοναξιά

                               σαν  λειτουργία  ή  προσευχή

                               μέσα  σ'  απέραντη  εκκλησιά.

 

 

                              ΄Ηταν  το  πρόσωπο  της  Οικουμένης,

                               που  έδειχνε  σοφία,

                               γαλήνη  καί  αλήθεια !

 

 

                               Μ'  αφού  συνήλθ'  απ'  τη  μαγεία,

                               ήρθαν  οι  σκέψεις  μου  στο  νού,

                               γιά  να  μου   δείξουν  με   πικρία:

 

 

                               Πόση  η  ματαιότητα,

                               πόση  η  μικροπρέπεια

                               κι  η  πίστη  των  ανθρώπων !  .........

 

 

                                                  Γεώργιος  Βελλιανίτης

 

 

                        

 




          

                              46. ΜΕΣΗΜΕΡΙ  ΤΟΥ  ΜΑΗ

 

                              ΄Ηταν  μεσημέρι  του  Μάη,

                               καυτερό.

 

                               Εγύρισα  το  βλέμμα

                               το  πρόσωπο  να  ιδώ,

                               Δεν  είδα  δάκρυα  στα  μάτια,

                               μα  πόνο  δυνατό !

 

                               Μούγινε  η  καρδιά  κομμάτια

                               κι  απόμεινα  να  κοιτώ,

                               τα  φωτεινά  σου  μάτια....

 

                               Αγάπη  μου

                               έφυγα 'πό  σένα.

                               Με  πήρανε

                               τα  δόλια  τα  ξένα.

                               Θέλω  να  δώ

                               το  φως  της  ομορφιάς.

                               Θέλω  να  βρώ

                               τόνειρο  της  χαράς.

 

                               Δυό  κόκκινα  γαρύφαλλα

                               που  μούδωσες  πριν  φύγω,

                               μαράθηκαν  στου  χωρισμού

                               την  καταιγίδα.

                               Κάθε χαμόγελο  έσβησε

                               μα  μένει  η  Ελπίδα !

 

                              ΄Ηταν  μεσημέρι του  Μάη,

                               καυτερό ........

 

                               ( Μελοποιημένο )

 

                                            Γεώργιος  Βελλιανίτης

 



           

 

                                                       47. ΕΥΧΗ  ΚΑΙ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ

 

 

                                                          Πολλές  είναι  οι  προσευχές,

                                                          πολλές  οι  ευχαριστίες

                                                          που  Σ'  απευθύνομε,  Θεέ,

                                                          γιά  χίλιες  δυό  αιτίες.

 

 

                                                          Μιά  προσευχή,  μία  ευχή,

                                                          πιό  πάνω  από  όλες.

                                                          Δέξου  την  καί  βοήθησε.

 

 

                                                          Είναι  γιά  όλους  μας  αυτή.

                                                          Σ'  όλες  της  Γής  τις  χώρες.

 

 

                                                          Σ'  ευχαριστούμε, ΄Υψιστε,

                                                          καί  γιά  τούτη  τη  μέρα

                                                          που  πέρασε  ειρηνικά.

 

 

                                                          Δώσε  υγεία  καί  χαρά

                                                          σ'  όλα  του  Κόσμου  τα  παιδιά.

 

 

                                                          Σβήσε  τη  σκέψη  των  πολέμων

                                                          από  το  νού  των  ισχυρών.

                                                          Νάναι  ειρηνική  η  πλάση,

                                                          πάντα  Εσένα  να  δοξάζει.

 

 

                                                                           Γεώργιος  Βελλιανίτης

                                                        

 




 

       ΔΙΕΘΝΗΣ  ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ  ΚΑΙ  ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ  ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ  Δ.Ε.Ε.Λ.  20-03-2003

                                                                         Γ΄   Β Ρ Α Β Ε Ι Ο

 

                                        ΣΤΟ  ΓΚΡΙΖΟ  ΤΟΠΙΟ  ΑΝΘΙΖΕΙ  Η....."ΚΟΙΝΗ  ΓΝΩΜΗ".                                                                  

                          ΣΕ  ΚΑΘΕ ΒΗΜΑ ΣΥΝΑΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΥΠΕΥΘΥΝΟΑΝΕΥΘΥΝΟ ΑΡΜΟΔΙO.                                                   

                            ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΠΙΤΙ ΑΛΩΝΙΖΕΙ  ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΝΟΗΤΟΣ ΚΟΥΜΑΝΤΑΝΤΕΣ.

 

                                                                     61.    ΛΟΓΟΣ  ΕΥΘΥΝΗΣ

 

                                                              "Αρτία Γνώσις,  Δικαία  Κρίσις".

                                                               ΄Αμα  δεν  ξέρεις,  να  μή  μιλήσεις.

                                                                Δεν  έχεις  θέση,  να  εισχωρήσεις,

                                                                τίποτα  όρθιο,  να  μην  αφήσεις.

 

                                                                Καθένας  παίζει,  με  την  Ευθύνη.

                                                                Kάνει  κουμάντο.  Παίρνει  καί  δίνει.

                                                                Δεν  έχει  ιδέα,  τί  θ'  απογίνει.

                                                                Σαν  αποτύχει,  στάχτες  αφήνει.

 

                                                                Αυτή  η  κατάρα,  όπου  σφηνώνει,

                                                                ό,τι  υπάρχει,  ισοπεδώνει.

                                                               ΄Αλλος  γκρεμίζει,  άλλος  πληρώνει.

                                                                Τον  καταστρέφει.  Τον  τελειώνει ! ...

 

                                                          H  αναλογία  δικαιώματος  ευθύνης, εξαρτάται

                                                     από την  αρτία γνώση καί την  εξ αυτής ορθή κρίση,

                                                                      σε συγκεκριμένο αντικείμενο.

                                           

                                                                                      Γεώργιος Βελλιανίτης