"FAITES VOS JEUX"

Και μια μέρα
εκεί που αγκαλιάζεις τον αγαπημένο σου φίλο
προσέχεις το χέρι σου πάνω στην πλάτη του
και νιώθεις ξαφνικά πως αυτό το χέρι δεν ανήκει σε σένα,
δεν είναι το δικό σου χέρι,
είναι το χέρι κάποιου άλλου,
κάποιου παρείσακτου
που εισέβαλε ακάλεστος στον ιδιωτικό σου χώρο,
και τώρα σε πλησιάζει, έρχεται κοντά σου,
και μπροστά στην ομήγυρη
σε ρωτάει με ύφος δημόσιου κατήγορου
"Qu' as tu fait, qu' as tu fait de ta vie?"
κι εσύ αντί να τον πετάξεις έξω με τις κλωτσιές
-- οι καλεσμένοι έχουν ήδη καθίσει στο τραπέζι --
χαμηλώνεις το βλέμμα και δείχνεις να καταλαβαίνεις,
η ερώτηση δεν φαίνεται να σε αιφνιδίασε,
μάλλον την περίμενες,
και να που ήρθε,
έφτασε και σε αντικρύζει με βλέμμα αμείλικτο,
δεν μπορείς λοιπόν να συνεχίζεις να προσποιείσαι πως "η βραδιά είναι υπέροχη",
να παίζεις το συνηθισμένο ρόλο του καλού οικοδεσπότη
("θα πιούμε κόκκινο ή λευκό κρασί;")
τα δεδομένα άλλαξαν κάπως, δεν νομίζεις,
υπάρχουν ακόμα ανοιχτοί λογαριασμοί
-- θα προτιμούσες βέβαια να έχουν κλείσει
και αυτή τη στιγμή το θέμα της συζήτησης να ήταν
"το χοιρινό με τα δαμάσκηνα" ή
"ο Αλτουσέρ και οι τύψεις της ελληνικής Αριστεράς" --
αλλά δυστυχώς το θέμα είσαι εσύ
η ρουλέτα γυρίζει για σένα,
τίποτα δεν έχει τελειώσει,
όλα παίζονται,
γυρίζει και συ έχεις μόνο μία ευκαιρία να ρεφάρεις
-- οφείλεις μιαν απάντηση έτσι δεν είναι; --
πρέπει να ποντάρεις σ' έναν αριθμό
(άσε τα μονά και τα ζυγά, αυτά είναι για τους αρχάριους)
το δεκαοχτώ ίσως
η μέρα των γενεθλίων σου,
αλλά όχι, στις δεκαοχτώ είχαμε το Βατερλό
κι εμείς δεν θέλουμε δεύτερο Βατερλό σήμερα,
καλύτερα το εικοσιεννιά,
παίξε τη δική της μέρα,
οι Γάλλοι δεν λένε "όποιος κερδίζει
στην αγάπη κερδίζει παντού"
όμως εσύ τους Γάλλους τους απεχθάνεσαι,
ολόκληρη θεωρία έχεις φτιάξει για το παραλήρημα μεγαλείου τους,
τρεις απανωτές ήττες σε εβδομήντα χρόνια
1870, 1914, 1940,
τρεις φορές από τους Γερμαναράδες"
(κι αυτούς τους μισείς αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία)
"κι ύστερα στην Ινδοκίνα, Ντιέ Μπιέν Φου, 1954
στην Αλγερία 1961, κλπ. κλπ.
γι' αυτό είναι τόσο ξιπασμένοι"
παίξε κάτι άλλο,
"Mesdames et Monsieurs faites vos jeux"
ωραία αποφάσισες στο εννέα,
όλες οι μάρκες στο εννέα,
"Mesdames et Monsieurs faites vos jeux"
το εννέα είναι καλός αριθμός,
πού ξέρεις μπορεί κι οι Μούσες να συγκινηθούν,
"Rien ne vas plus"
"Rien ne vas plus
(και δεν πρόλαβες να ρίξεις και μια μάρκα στο μηδέν
αφού πάντα το παίζεις το μηδέν,
έτσι λόγω "πεποιθήσεων"
-- θα επανέλθουμε σ' αυτές),
"trois Mesdames et Monsieurs"
το τρία κι έλεγες να το παίξεις κι αυτό
ο γιος σου δεν γεννήθηκε στις τρεις
ο γιος σου!
μήπως κι αυτός σε θεωρεί ξένο,
(τον τελευταίο χρόνο οι κουβέντες σας μόνο εγκάρδιες δεν είναι)
με τα χρόνια και τα πιο οικεία πράγματα
μας φαίνονται όλο και πιο ξένα,
το έχεις προσέξει και συ άλλωστε, ή μήπως όχι,
κι αυτή η διαμάχη ανάμεσα στον Ράσελ και τον Βιτγκενστάιν
για το αν "υπάρχει ένας ρινόκερως στο δωμάτιο"
-- εσύ δεν ήσουν αυτός που στην προηγούμενη συνεστίαση
μας ανάγκασες για πολλοστή φορά
να υποστούμε τις απόψεις σου
για την προδοσία των αισθημάτων στην ποίηση
-- είχες μάλιστα χρησιμοποιήσει τη λέξη "φόνος" --
(αναμασήματα του αυστριακού πάνω στο θέμα)
τώρα που το χέρι πάνω στην πλάτη του φίλου σου
(είναι άραγε ο φίλος σου;)
συνεχίζει να μην είναι δικό σου,
τώρα που αποχωρείς από αυτό το άθλιο επαρχιακό καζίνο
-- καζίνο! εσύ που έχεις φάει μια περιουσία στο Baden Baden --
με κατεβασμένα τα μούτρα
σε τί σου χρησιμεύει φιλόσοφε της δεκάρας;
Ως έσχατο ανεπιχείρημα
μπορείς φυσικά να επικαλεστείς την αγάπη της
(μήπως και δακρύσουν οι μάρτυρες)
αν είσαι σίγουρος βέβαια πως αυτή που υπαινίσσεσαι
αγαπάει πράγματι εσένα
("βάζετε ζάχαρη στον καφέ σας;")
και πως είναι το ίδιο πρόσωπο
για το οποίο χρόνια τώρα μας μιλάς.

ΝΕΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1996 - 1997