Δεν είμαι πια μονάχος

 

                                    Χαρισμένο του Ηλ. Βενέζη

 

Τον άφησα στ’ ορόσημο.

Του Χάλικα κοιτούσε το βουνό

να βγάλει νόημα.

Χρόνια ’ταν που μαζί του ζαχαρώναμε

με Τέχνη καθαυτή

τις μουλωχτές αντινομίες μας.

 

Τον άφησα χωρίς χαιρετισμό.

Μήτε καν γύρισα να ιδώ

τη στήλη του καπνού

που’ παιρνε σχήμα ανθρώπου

κι έβαζε τα γυαλιά της μυωπίας του,

να ιδεί με.

 

Κατά τις πολιτείες χούγιαξα

-μονάχος.

Της θάλασσας αχός; αγέρας του βουνού;

Σαν μηχανής ρυθμός

πολύβουο το κάλεσμα απ’ των λαών τις μάζες.

Το μήνυμα τραγούδι:

«Δεν είσαι πια – μονάχος,

«Δεν είσαι πια – μονάχος».

 

Τον άφησα στ’ ορόσημο.

–τον εαυτό μου.

Κι ήρτα κοντά σας, σύντροφοι.

Τώρα έχω σάρκα και πονώ

γροθιά και σφίγγω

καρδιά και τραγουδώ:

«Δεν είμαι πια μονάχος!»

 

 

Δημοσιεύτηκε στο τεύχος αρ. 11 του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα (20.7.1945). Εκσυγχρόνισα την ορθογραφία.

 

 

Επιστροφή στην Ανθολογία ποιημάτων από τα Ελεύθερα Γράμματα

Επιστροφή στις Ανθολογίες
Αρχική σελίδα KEIMENA