ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ

 

Τα μάτια καιν απ’ την αγρύπνια

πονάν τα στήθια στην αναπνοή.

– Πρέπει να βγει!   Τρελά   χτυπάνε

τα δάχτυλα στη γραφομηχανή.

 

– Πρέπει   να   βγει!   Πρέπει   να   βγει!

– Πιο γρήγορα! Μας πήρ’ η αυγή.

Έξω τ’ αδέρφια  καρτεράνε,

Έξω ματώνονται, πονάνε,

έξω χτυπάν, έξω κρεμάνε. .

 

Του τσοπανάκου ή φλογέρα. .

 – Ω!  φίλε συ απ’ το  Λονδίνο

το τ’ ήσουνα  μην το θυμάσαι. .

Έπρεπε δω σήμερα να ’σαι. .

Η ευγενικιά σου  «καλησπέρα»

μες το χορτάτο σου λαρύγγι

θα πνίγονταν «ελλείψει»  αέρα

απ’ την αγκούσα που μας σφίγγει…

 

Μες το στενό μας το κιβούρι

χορεύοντας από το κρύο

–το βραδινό μας το μπλιγούρι

έχει χωνέψει  από τις δύο–

– Κράτα καλά τις σημειώσεις !

Είναι του Τσώρτσιλ οι δηλώσεις :

Υπομονή, μας λέει, ακόμα

κι οι πιθανότητες αυξαίνουν.

Όσοι μπορούν, ας περιμένουν,

Να ρθει και το σαράντα…  τόσο,

να δούμε τι μπορεί να γίνει…

Ω, να μπορούσα να σας δώσω

ερτζιανώς ένα σελίνι!

 

Η λάμπα ξεψυχάει βρωμώντας,

μας περονιάζει κρύο τάφου.

Θα ζεσταθείς τώρα γυρνώντας

με το ρυθμό του πολυγράφου..

– Πρέπει   να   βγει!   Πρέπει   να   βγει!

– Πιο   γρήγορα!   μας   πήρ’ η αυγή…

Έξω βαριά τα βήματά «τους»

στα στήθια μας, λες, περπατάνε

οι διπλανοί μας Ούννοι θα ’ναι

γυρνώντας απ’ τα πλιάτσικά τους.

… Να ’ξεραν πως στη γειτονιά τους

και κάτω απ’ τη «λεπτή» τους μύτη

–στο διπλανό τους μόλις σπίτι–

(ω, πώς   τα στήθι’ αναγαλλιάζουν !)

αδούλωτες καρδιές χτυπάνε

βαριά καρφιά στα φέρετρά τους

και χέρια σκλάβων ετοιμάζουν

τους υποχθόνιους θανάτους

που θα τινάξουν στον αέρα

ολόκληρο  τό σύστημά τους.

 

Τα δάχτυλα πονάν, ξυλιάσαν

μες την υπόγεια υγρασία

και τα πνεμόνια μας ξεχάσαν

την πολυτέλεια τ’ οξυγόνου.

Βαρυποινίτη ενός προγόνου

πληρώνουμε την αμαρτία…

– Άμποτε να ’ταν  η θυσία,

όσο  μεγάλη, της γενιάς μας

η πολυπόθητη «τελεία»

γραμμένη μ’ αίμα της καρδιάς μας.

Απ’ τα παράνομα λαγούμια

κι από τους σκοτεινούς μας τάφους.

όλης της Γης τους σεισμογράφους

σεισμός βαρύς τούς συγκλονίζει. .

Μέσα σε δόντια ασπαλάκων

που το σκοτάδι τραγανίζουν

τα καθεστώτα  βρυκολάκων

σαραβαλιάζονται και τρίζουν!



Δημοσιεύτηκε στο τεύχος αρ. 3 (Α’ περίοδος) του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα (19.5.1945). Εκσυγχρόνισα την ορθογραφία.

 

 

Επιστροφή στην Ανθολογία ποιημάτων από τα Ελεύθερα Γράμματα

Επιστροφή στις Ανθολογίες
Αρχική σελίδα KEIMENA