Από το βιβλίο του Βαγγέλη Φίλου «Ενθαλπία»

Ιδιωτική έκδοση, Ιωάννινα 2005

 

 

 

Άτιτλο

           

Τις ώρες αιχμής άλλαζε χρώμα.

Έτσι περνούσε απαρατήρητος

και ασφαλής.

Κάποια φορά ξεχάστηκε

σ’ ένα μοναχικό τριαντάφυλλο.

Xιλιάδες μάτια τον περικύκλωσαν.

 

 

 

Δικαίωμα

 

Δικαίωμα κανένα δεν εκράτησα,

μήτε να ψιθυρίσω τ ‘όνομά σου

στα σύννεφα του δειλινού,

μήτε στα όνειρά μου να σ’ αγγίξω.

Μόνο που σε ταξίδεψα κρυφά,

σου στόλισα τα μαλλιά

και σε ζωγράφισα λευκή στη νύχτα.

Δικαίωμα κανένα δεν εκράτησα

μήτε το γέλιο σου να χαρώ,

μήτε το δάκρυ του φεγγαριού σου

να σκουπίσω.

Μόνο που σε τραγούδησα

με νότες κωδικές,

με ήχους σιωπής.

Δικαίωμα κανένα δεν εκράτησα.

 

 

 

Ερωτική Συμφωνία

 

Έτρεχε, έτρεχε.

Και ξοπίσω της μαύρα μαλλιά,

μακριά μαλλιά

και πίδακες νερού γαλαζοκίτρινοι

και σύννεφο φωτιάς.

Και μάτια, πολλά μάτια

και λέξεις άφωνες.

Και οι σταγόνες της βροχής πεταλούδες.

Και ο άνεμος ακίνητος· ζεστός.

Και ο δρόμος πυρακτωμένος

και οι σταγόνες ιδρώτας.

Και τα χείλη μισάνοιχτα, υγρά

και φιλήδονα.   

Και οι άνδρες πολλοί,

με το βήμα μετέωρο σε παγωμένη κίνηση.

Και οι σταγόνες της βροχής μαργαριτάρια

και το σύννεφο της φωτιάς γαλαζοκόκκινο.

Και τα πόδια γυμνά.

Γυμνά  απ’ τα ακροδάκτυλα

ως τη κρυφή σχισμή.

Και τα μαλλιά μαύρα

και τα μαλλιά μακριά.

Και το επιφώνημα άλαλο.

Και η επιθυμία που φούσκωνε

κρυφά στα σκέλη.

Και τα χέρια φτερά που διέγραφαν κύκλους.

Και δυο γραμμές νερού να σμίγουν ανάμεσα

στα στήθια

και πολλές γραμμές νερού ανάμεσα στα πόδια.

Και μάτια, πολλά μάτια.

Kαι πολλά κάρβουνα στα μάτια

και αχτίνες πύρινες.

Χόρευε - χόρευε.

Και καταρράχτης η μουσική

και η βροχή ξαναμμένη

και ο πόθος διασπασμένος

σε χιλιάδες μόρια λαχανιασμένα.

Και τα μαλλιά μαύρα και τα  μαλλιά μακριά

και τα μαλλιά τρελά.

Και το κορμί γυμνό και το κορμί λυτό.

Και η γαλήνη θάλασσα·

η ελευθερία κύμα.

Και τα πόδια που σήκωναν πίδακες νερού

γαλαζοκίτρινους.

Και οι ρώγες σκληρές που διαπερνούσαν

τη λαχτάρα του αέρα.

Και οι άνδρες ακίνητοι

και η σιγουριά κομμένη ανάσα

και η δωδέκατη εντολή

διαλυμένη φράση.

Και όλες οι εντολές διαλυμένες λέξεις.

Γελούσε, γελούσε.

Και οι σταγόνες της βροχής

φωτεινοί κρύσταλλοι

και οι σταγόνες της βροχής πεταλούδες.

Και οι πεταλούδες όμορφες χορεύτριες.

Και το γέλιο μουσική, το γέλιο φλόγα.

Και ο έρωτας ποτάμι,

ο έρωτας θάλασσα,

ο έρωτας άνεμος.

Κι ο έρωτας σύννεφο φωτιάς γαλαζοκόκκινο.

 

 

 

Τί να πεις

 

 Η καγκελόπορτα στο κενό

και ο ήλιος που σέρνεται

κάτω από τα σκοτεινά πρόσωπα·

και τα άνθη ανυποψίαστα

στα χωματένια βάζα

και ο ήχος των αμήχανων βημάτων.

Μακρινή βροχή,

σταγόνες πίκρας ξεψυχισμένες.

 

Ελάια, Ελάια...

Γυρεύω τον έρωτα στα υγρά σύμφωνα·

και το όνειρο ζεστό·

το όνειρο κρύο·

και η νύχτα απέραντη,

η μέρα ξένη.

 

Αμέτρητες τελείες πίσω απ’ τις λέξεις.