Έλλη Παπαδημητρίου, Και τα βουνά θα λυπηθούνε…

 

Και τα βουνά θα λυπηθούνε…

 

…Και τα βουνά θα λυπηθούνε θα σκοτεινιάσουνε σαν ακουστεί

της φυλακής, της φυλακής το βογγητό.

Στις φυλακές τους βασανίζουνε, δεν ακούτε; Οι ώρες

της φυλακής οι ώρες είναι πριόνια, είναι καρφιά

μέσα οι σταυρωμένες, οι σταυρωμένοι,

μηδέ ο ύπνος δεν πάει κοντά,

εγώ κόλλησα κοντά-κοντά, εγώ είδα,

τα μάτια μου είδανε μαρτύρια

κι ακόμα τα μαρτύρια βλέπουνε,

αλλού ανοίγουνε, αλλού βλέπουνε

πίσω με κρατούνε όσα είδα, εγώ είμαι που είδα, είδα

τα παιδεμένα και τα μέτρησα, κορμιά, κορμιά…

 

(Δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 105, Σεπτέμβριος 1963, σελ. 262)

Επιστροφή στην Ανθολογία ποιημάτων από την Επιθεώρηση Τέχνης
Αρχική σελίδα KEIMENA