Μανώλης Φουρτούνης, Καρτ ποστάλ από την εξορία

 

VII

Ω τίποτα, εμείς που ονειρευόμαστε

έναν ήλιο ζεστό στην αγκαλιά μας

που αυτήν εδώ τη στιγμή έχουμε μια σκέψη

που οι κάλτσες μας είναι τρύπιες

το κολλάρο του πουκάμισου λερωμένο

που ανησυχούμε για τον καιρό…

 

Αυτήν εδώ τη στιγμή ας ήταν να μην κρυώνουμε

ας ήταν να μην πεινούσαμε

ας ήταν να μην έπεφταν βαριά τα χέρια μας.

 

Νάχεις ένα σκονισμένο δρόμο μπροστά σου

μια παρέα με αγόρια και κορίτσια

έτσι να χαμογελάς λίγο ηλίθια, λίγο καταφρονεμένα

και να κρατάς το χέρι της.

 

Σα νάχεις την προστασία των μικρών φυτών

Ένα παράθυρο

 

με τη σκιά των δένδρων στις κουρτίνες

ένα τραπέζι

ένα τσιγάρο…

 

Όχι να πεις πως είμαστε τίποτα μικροαστοί…

αλλά

μια καλημέρα

μια νύχτα χωρίς κανονισμό

να ξαπλώνεις σε μια πολυθρόνα

και να διαβάζεις στίχους ή οικονομία, αδιάφορο

νάσαι άρρωστος και νάχεις ένα προσκέφαλο…

 

Μα πιο πολύ θέλουμε για τους άλλους

βάλαμε τη δύναμή μας στη μάχη

ν’ ανάψουν τα πολύφωτα στα χείλη

 

Είμαστε αγωνιστές

κάποτε απλοϊκοί σαν παιδιά

πάντα αδιάλλαχτοι, σαν έφηβοι.

 

(Δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 42, Ιούνης 1958, σελ. 390)

Επιστροφή στην Ανθολογία ποιημάτων από την Επιθεώρηση Τέχνης
Αρχική σελίδα KEIMENA