Σπύρος Κατσίμης, Τέτοιαν αγάπη

 

Απ’ τους νεκρούς μου απόμεινε το χώμα

που γενναιόδωρα έχουν σκορπίσει

να συντροφεύει τις ημέρες μου, τις νύχτες

οι ονειρεμμένες μορφές τους συντροφεύουν.

 

Έτσι κάποτε ζήτησα, ξυπνώντας,

να γίνω χώμα να με αγαπήσει

ο ήλιος της ζωής. Ανάστησέ με.

Τέτοιαν αγάπη θέλω από σένα.

 

(Δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 142, Οκτώβρης 1966, σελ. 289)

 

Επιστροφή στην Ανθολογία ποιημάτων από την Επιθεώρηση Τέχνης
Αρχική σελίδα KEIMENA