Φ. Κωστομητσόπουλος, Αγρύπνια

 

Αγρύπνια

Όταν βραδιάσει δεν υπάρχουν πια οι φίλοι.

Στρίβουν στη μισοφωτισμένη πάροδο

στα νύχια φεύγουν με το πρώτο τυχαίο κλείσιμο των βλεφάρων.

Μένουμε οι δυο με τη σκιά μου

ν’ αφουγκραζόμαστε τον ύπνο των γειτόνων.

Στο θίασο των νυχτερινών τραγουδιστών

ένας βραχνός, ένας ερωτευμένος

ο άλλος έξη μήνες άνεργος.

Κάποιος περαστικός ζητά φωτιά κι ανάβει.

 

(Δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 127, Αύγουστος 1965, σελ. 54)

 

Επιστροφή στην Ανθολογία ποιημάτων από την Επιθεώρηση Τέχνης
Αρχική σελίδα KEIMENA