Φώντας Λάδης, Τρία ποιήματα

 

Σκηνή

Το λιμάνι απόψε, σα μια φτωχή λοταρία πανηγυριού.

Τα φώτα της αποβάθρας δείχνουν το μέγεθος της νύχτας.

Πάνω στο ξένο καράβι άλλα φώτα, άλλες φωνές.

Κάτι καλό θα είδαν και δε μας το λένε.

 

Όαση

Ήταν άνυδρη η γη. Και μεις διψασμένοι γι’ αγάπη.

Μάζεψα απ’ το πλατύ ποτάμι κύματα λογής σε χρυσό κοχύλι.

Κάθε κύμα κι ήλιος. Πιες να δροσιστείς.

 

Σε χτεσινό φίλο

Χτεσινέ μου φίλε.

Το θρανίο μάς ζέσταινε, όπως το χειμώνα

ένα ψημένο κάστανο στην καρδιά μας.

Δεν ξέρω, αν έπαψες να κοιτάς τον ουρανό,

σκυμμένος ολημέρα στη φυτεία του καπνού.

Σήμερα σε νιώθω αδερφό μου.

 

(Δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 76, Απρίλιος 1961, σελ. 313)

 

Επιστροφή στην Ανθολογία ποιημάτων από την Επιθεώρηση Τέχνης
Αρχική σελίδα KEIMENA