Γιάννης Νεγρεπόντης, Της Κούλας Ντάνου

 

Της Κούλας Ντάνου

 

Ήταν δεν ήταν, που ο κόκορας λάλησε

ήταν δεν ήταν καλή μου, αδελφή μου, πρωί

που σε πήραν, δεν ήταν ακόμα η αυγή.

 

Και τα μαύρα κρικέλια της πόρτας σαν άνοιξε

με τόσους άλλους συντρόφους σε πήραν μαζί

ήταν δεν ήταν, όχι δεν είχε χαράξει η αυγή.

 

Ήσουν δεν ήσουν, σαν ψέμα μας φάνηκε

ήσουν δεν ήσουν, όχι δεν ήσουν καλή μου εσύ

ότι παίζαν ακόμα η νύχτα κ’ η αυγή.

 

Της πατρίδας τραγούδι και τ’ αγώνα ξεμάκρυνε

ήταν δεν ήταν, καλή μου, δεν ήταν πρωί

κ’ ήταν δεν ήταν, καλή μου, η δική σου φωνή.

 

Σα να σκίστηκε η γη σαν ο κόσμος να σάλεψε

μες στην τόση που υπήρχε, αδελφή μου, σιγή

πολυβόλων ριπές ό,τι κρόκιζε η αυγή

όχι δεν ήσουν εσύ κι όμως ήσουν εσύ

αδελφή μου, καλή μου, καλή μου αδελφή,

σα σε σκότος σκορπιός στην καρδιά μας να δάγκασε.

 

Ποιο τραγούδι, τι κλάμα, ποιος όρκος θα ταίριαζε

τούτ’ την ώρα που το χρόνο μαρμάρωσες σύ

κ’ ήταν δεν ήταν, όχι, δεν ήταν ακόμη πρωί.

 

Ήσουν δεν ήσουν –η φωνή σου που φάρδαινε

τη στενή φυλακή μας στα πλάτη του κόσμου εσύ

ήταν είναι και θάναι η δική σου η φωνή.

 

Την καρδιά και τα δόντια μας τώρα θα σφίξουμε

να φυλάξουμ’ αιώνια τη γλυκειά σου ειδή

τι’ χε δεν είχε της ζωής σου χαράξει η αυγή.

 

Ήταν δεν ήταν, που ο κόκορας λάλησε

ήταν δεν ήταν, καλή μου, αδελφή μου, πρωί

που σε πήραν, μα τώρα ροδίζει η αυγή…

 

(Δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 76, Απρίλιος 1961, σελ. 312)

 

Επιστροφή στην Ανθολογία ποιημάτων από την Επιθεώρηση Τέχνης
Αρχική σελίδα KEIMENA