Βικτωρία Θεοδώρου, Στις Μαχαιρίδες

 

Στις Μαχαιρίδες

 

Στις μαχαιρίδες μέσα και στα στάχυα σε γυρεύω

στα σπαθοβότανα πληγώνουμαι να σε γυρεύω

και των σταχυώνε τ’ άγανα με κομματιάζουνε.

Ήλιος αγριεμένος με κυνηγά και δε σε βρίσκω

κ’ οι μαχαιρίδες σβήσανε τα μονοπάτια

μια ξιπασμένη οχιά πετιέται μέσα στο σπαρμένο

αστραφτερή με το καινούργιο της πουκάμισο,

τ’ όχι μου ρίχνει, δε θά’ σαι εκεί, δε θά’ σαι.

Μήτε πουλί πετάμενο δε σ’ είδε νά’ ρχεσαι

στα σπαθολούλουδα νυχτώθηκα, και ντρέπομαι

που μ’ είδανε ταπεινωμένη να σε περιμένω,

περνούν οι νυχτερίδες ξυστά και με περιγελούνε

γελά μαζί μου κ’ η πανσέληνος.

 

Εσένα νά’ βρισκα, την περηφάνεια μου δεν τήνε θέλω.

Εσένα νά’ βρισκα…

 

(Δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 145, Γενάρης 1967, σελ. 43)

 

 

Επιστροφή στην Ανθολογία ποιημάτων από την Επιθεώρηση Τέχνης
Αρχική σελίδα KEIMENA