Εξαγνισμοί

του Φώτου Γιοφύλλη (1887-1981)

 

Στη ζωγράφο Ν.Γ.

 

Σ΄ όργια γοργά κι ογρά, πυρά, αναμμένα

τη νύχτα μάς εβούτηξε η λαγνεία.

Μας έκαμε όργανά της. Λερωμένα

μας πέταξε κατόπιν στην ανία…

 

Κι ωστόσο – τι είν΄ η αγάπη! – τα σβυμένα

ξανάρθαν : οι ματιές, η αγνή ησυχία,

τα λόγια τα γλυκά τα χαϊδεμένα…

Γύρισε πλέρια κι άσπρη η παρθενία!

 

Στης Τέχνης – τι είν΄ η αγάπη! – τα κλινάρια

γυμνά τα ωμά μάς άρπαξαν σφιχτά

και κάθε ασκήμια ανοίχτηκε καθάρια.

 

Μα στο τέλος μπουχτήσαμε φριχτά

κι αφού γυμνά τα πάντα τα γνωρίσαμε

για μι΄ άσπρη παρθενιά πάλι πλωρίσαμε.-

 

Περιοδικό Αλεξανδρινή Τέχνη, τόμος 2, αρ. 1 (1927), σ. 4.