Γούρμασμα

του Φώτου Γιοφύλλη (1887-1981)

 

   

Γλυκειά μικρούλα, δεν την καρτερούσες

την ξελογιάστραν Άνοιξη, μα νάτη.

Σε βρήκε βυθισμένη ως μελετούσες,

σκυμμένη στα βιβλία, μ΄ έγνοιες γιομάτη.

 

Σκάρωνες ζωγραφιές, τραγούδια, εζούσες

κυνηγώντας τις ρίμες με γινάτι.

Ξαφνικά σκορπιστήκαν γύρω οι Μούσες

κι άστραψε φως το που ποθούσες κάτι.

 

Τίποτ΄ απ΄ όλα αυτά δε λες σ΄ εμένα·

κι όμως, μες στη ματιά σου τα τσακώνω

και τα διαβάζω ξάστερα, ένα ένα.

 

Στο τέλος σου ξεγύμνωσα τον πόνο

και σού ΄πα : «Πώς να μείνουνε κρυμμένα

σα γούρμασαν τα φρούτα απά στον κλώνο;»

 

 

Ποιητική Ανθολογία Παπύρου (Βίπερ 100), σ. 93-94.