Πηνελόπη

του Φώτου Γιοφύλλη (1887-1981)

 

Θρασομανούν φουσκοδεντριές στον κήπο.

Γλυκός αγέρας, μέλι διαλυτό.

Κι όλα άνοιξη γιορτάζουν και γω λείπω. –

Φριχτό!

 

Βάστα κορμί μου, βάστα, μη λες τ΄ όχι

κι ο άντρας θε νάρτει να σ΄ αγκαλιαστεί.

Ξέχνα τη λάγνα πύρα. Ως πρωτοβρόχι

θαρτεί.

 

Υφαίνω και ξεϋφαίνω κάθε μήνα,

μα άκαρπα μες στης σγούρνας τα νερά,

τα κόκκινα, που ανθομανούνε, κρίνα,

νεκρά!

 

Ξανοίω τόσων αντρών πόθο αναμένο.

Θε νάβρει η λάβρα μου ό,τι της χρειαστεί.

Κι όμως η αγάπη τι μπορεί! Και μένω

πιστή.-

 

Περιοδικό Νουμάς, τόμος 20, αρ. 772 (1923), σ. 187.