Στίγματα

του Φώτου Γιοφύλλη (1887-1981)

 

   

Κατάρα από παλιά και ξένα κρίματα

μας πλάκωσε βαρειά, σα σ΄ ύπνο η μόρα,

κι άφηκε να φανούνε ξάφνου τώρα

στο αίμα μας της σκουριάς τους τα συντρίμματα.

 

Και του Κακού τα βροντερά τα βήματα

τα βόηθησε και κάποια στρίγγλικη ώρα

και ξέσπασε των φαρμακιών η μπόρα

στης γαλήνιας αγάπης μας τα κύματα.

 

Γλυκειά μου αγάπη, διώξε τα μακριά μας

να χαθούνε στο χτες και στο προχτές,

μέσα κει που αναβλύζει η δυστυχιά μας

 

κ΄ έλα με τις αγκάλες ανοιχτές…

Είναι κρίμα τα ωραία να τα χαλούμε,

μια κι από την αγάπη λαχταρούμε.-

 

 

Περιοδικό Αλεξανδρινή Τέχνη, τόμος 2, αρ. 5 (1928), σ. 166.