Εμβατήριο γελοίο και επίπεδο

Στο ταβάνι μου εγώ δεν βλέπω γύψους,
το σκότος  με τη φύση μου ταιριάζει   
η ποίηση βαθιά με συναρπάζει
μα μάλλον  είναι όλα θέμα ύψους .

Για τα μεγάλα εγώ δεν είμαι καμωμένος.
και η  ψυχή μου τίποτα πια δεν ζητάει        
τον Δήμο και τους Σοφιστές περιγελάει
από γεννησιμιού μου είμαι πεθαμένος

Δεν έχω Ιθάκη  εγώ, δεν έχω δρόμο
πριν ξεκινήσω είμαι κουρασμένος,
μέσα στο σώμα μου φωλιάζει ένας ξένος 
δες με, έχω στερέψει από το φθόνο.     

Ίσως οι βάρβαροι να είναι κάποια λύση,
μα  οι βάρβαροι είμαι εγώ! τι ατυχία.
το σκότος  αγκαλιάζω  με λαγνεία       
βυθίζομαι βαθιά μέσα στη θλίψη.



Καθημερινός μόχθος

Μια  σκέψη μ' έβαλε σε Σκέψη
ποια είναι αλήθεια  η Αλήθεια?
αρκεί μια λέξη να την πεις , ποια είναι η Λέξη?
ζητάω βοήθεια, Βοήθεια...

Μια εικόνα μου 'δωσε Εικόνες
μα ο λόγος  βίασε το Λόγο,
στέκομαι μόνος . μα οι σκέψεις είναι Μόνες!!!
ο πόνος δίδαξε τον Πόνο.



Ντο Ρε Μι Φα Σολ Λα Σι Ντο

Δεν μπόρεσα με αξιοπρέπεια να πεθάνω
γι 'αυτό και τώρα  σταματώ να ζω,
με αίσθημα ευθύνης , μα τι υποκρισία!
στο Ντο ξαναγυρίζω απ΄ το Ντο.


Ελπίδα  

Θα είμαι πάντα εραστής, της τελευταίας ελπίδας
αυτής της τελευταίας ,πριν το θάνατο σιωπής
πόσο θα ταίριαζε να πω «σαν ηλιακτίδας»
όμορφα καλυμμένη στη μιζέρια της ζωής.

Δυστυχώς για με, δεν έχω ελπίδα
αυτό που μέσα νιώθω να ΄βρω τρόπο να το πω,
ίσως για όλους μας η ηλιακτίδα
φωτίζει κάποια άλλο κόσμο απ' αυτό.

Πόσο απλοϊκή είναι η λαλιά μου
και πόσο ντρέπομαι γι' αυτό
σε άλλους παραδίδω τα όνειρα μου
όπλο, κρότος, αίμα, το σώμα ακόμη ζεστό.

Τι όμορφη που ήταν τελικά
η αναίμακτη αυτή αυτοκτονία
η λύση μου αυτή πραγματικά
καινούργια αρχή, καινούργια αφετηρία.