Αμαδρυάδα

του Άριστου Καμπάνη (1883-1956)

 

Ημέρα πολυκέλαδη με ξύπνησεν· ο ήλιος

Εχτύπαε στα παράθυρα με τις χρυσές σαγίττες·

Από τους κήπους των σπιτιών

Τ΄ αρώματα ανεβαίναν

Στην κάμαρά μου. Απόμονος ονειρευόμουν

Ξύπνιος, ό,τι στον πολυτάραχο τον ύπνον ονειρεύθηκα.

Αναθυμόμουν τ΄ όνειρο, που επήγαινε να σβήσει

Μες τα βαθιά τα φρένα μου,

Ελόγιαζα πως ήμουν

Στην ξωτικήν αγάπη μου σιμά,

Κ΄ επερπατούσα,

Στις Αττικές απανεμιές

Στους δεντρωμένους κάμπους.

 

Ή ελόγιαζα πως έγερνες

Στην αγκαλιά μου, κάτω

Από μιαν ασπροστόλιστην

Αγριαπιδιά,

Και τ΄ άνθη της επέφτανε

Και πως το πέσιμό τους

Καθρεφτιζότανε βαθιά

Μέσα στη χρυσοπράσινη

Πλατειά σου, Αμαδρυάδα μου

Και ακύμαντη ματιά!

 

Περιοδικό Νέα Ζωή, Τόμος 9, αρ. 1 (1914),  σ. 50.