Εαρινή προσδοκία

του Άριστου Καμπάνη (1883-1956)

 

Οι ασφόδελοι απ΄ τη νέα τη γην υψώθηκαν στο νέο το φως!

Οι αμυγδαλιές ανθίσανε κι όλες του δρόμου οι λεύκες,

που λέω πως και συ δύνασαι ν΄ ανθίσεις, ω καρδιά μου.

 

Χαρά ν΄ αστράψει, ω συ καλή και γνωστική γυναίκα,

μέσα στα γλαυκοπράσινα τα μάτια σου άλλη μια φορά,

περίμενε στο σπίτι μας τα χελιδόνια πάλι

με τα ψαλιδωτά φτερά.

 

Τον ζέφυρον με των βραδυών περίμενε τα μύρα,

επάνω απ΄ τα ολόισα, ολόρθα κυπαρίσσια,

περίμενε και τις νυκτιές με τη λαλιά των κούκων

που αντιλαλεί και χάνεται μες στην ξανθή γαλήνη.-

 

Περιοδικό Νέα Ζωή, Τόμος 9, αρ. 1 (1914),  σ. 45.