Ετοιμόσβυστο φως

του Άριστου Καμπάνη (1883-1956)

 

Βραδιά γαλήνης εαρινής, που ξέρουν οι ζωγράφοι

να ντύνουν μ΄ άγιο φως·

η απλή τριγυρινή ζωή – τα σπίται μας και οι τάφοι,

ζουν όπως πνεύμα ήρεμα, – δεν ξέρω πώς.

 

Βαρειά ευωδιά απ΄ την άνοιξη. Το σιωπηλό χρυσάφι

των άστρων καθρεφτίζει ο ποταμός

Δεν ξέρω πώς :

θέλω να συλλογίζομαι : ό,τι γράφει δεν ξεγράφει.

 

Όλ΄ η γαλήνη τάχατες εγίνηκε ειμαρμένη;

ωσάν ολέθρου φάσγανο και συ φεγγάρι ω ναι!

Πόσο πολύ το αισθάνεσαι! Και τίποτε δε μένει

άλλο από νεκρή θέληση στα βάθη σου, ω χλωμέ.

Κι ούτε με  την αναπνοήν ταράζεις τη γαλήνη :

είσ΄ ένα φως που μια ριπή κι αύρας ακόμα σβύνει.-

 

Περιοδικό Νέα Ζωή, Τόμος 9, αρ. 2 (1914),  σ. 158.