Μακριά μου

του Άριστου Καμπάνη (1883-1956)

 

Αγαπημένη που μακριά κοιμάσαι αυτήν την ώρα

στον τόπο τον γλυκύτατο και τον αλαργινό

το παραθύρι ο άνεμος αν το βροντά να ξέρεις,

ο ταξιδιάρης πόθος μου το κρούει με το φτερό!

 

Ανάμεσα από πέλαγος και στεριές και δάση

ο πόθος μου εφτερούγισε κ΄ ήλθε σιμά σου εκεί,

το παραθύρι τόσπρωξε και τ΄ άνοιξε κ΄ εμπήκε

στην κάμαρα· κ΄ εστάθηκε στην κλίνη, αγαπητή!

 

Στην κλίνη – στην αλαργινή την χώρα – που κοιμάσαι

γαλανομάτα μου καλή και σε όνειρο πικρό

φαντάζεσαι πως λαχταρώ και θλίβομαι κ΄ η έννοια

για σε με δέρνει και με σβει απ΄ τον παλιό καιρό…

 

Περιοδικό Νέα Ζωή, Τόμος 6, αρ. 10 (1910),  σ. 364.