Μόνοι

του Άριστου Καμπάνη (1883-1956)

 

Μονότονη που εχύνετο των κούκων η κραξία

ωσάν απ΄ Ολυμπίου πληγήν που αργοσταλάζ΄ ιχώρα

μες την εαρινή βραδιάν, – αλήθεια, μακαρία –

και το θυμούμαι αξέχαστα σαν νάτον χθες ή τώρα.

 

Μόνοι, Η γαλήνη Εμείς οι δυο. Και συ θεά Κυνθία

κ΄ η αρχαία τύρβη απέραντη ερχόταν απ΄ τη χώρα –

ωραίος σαν ύπνος θάνατος σταλμένος απ΄ τον Δία

να μας στεφάνωνε ήθελα σ΄ αυτή την άξιαν ώρα.

 

Γιατί το ξέρω, πιο πολύ κι απ΄ τη ζωή μας όλη

– της τρικυμίας και της φθοράς – αξίζ΄ η απλή στιγμή

που χαιρετά τ΄ αγέρωχο λαμπρόν αραξοβόλι

 

Στην ησυχία του Μαρτιού – πόσο μυριστική

του Ολέθρου, τι αν εκάναμε θρησκεία μας την ιδέα; –

Ατέλειωτη εξοπίσω μας η ζωή και πάντα νέα!

 

Περιοδικό Νέα Ζωή, Τόμος 9, αρ. 2 (1914),  σ. 152.