Νυκτερινό τραγούδι

του Άριστου Καμπάνη (1883-1956)

 

Χαρά στην απονήρευτη τη νύκτα του Αλωνάρη

που εφώτιζε το πλούσιο χρυσάργυρο φεγγάρι

και τα δενδρά ολοτρόγυρα στην ηρεμία.

 

Αν το τραγούδι ύψωνες ή αν εσκιρτούσες όπως

εκείνο το πεσούμενον αστέρι! τρόπος

δεν είναι να το πει. Η χαρά, η χαρά σου

πλημμύραεν ολόγυρα την άγια νύκτα.

 

Τώρα κατέχω την ορμήν, ορμήν σου εσέ, ω γυναίκα,

με τα πρασινογάλανα τα μάτια τα μεγάλα

τώρα και τις φτερούγες σου διπλώνει η αναπνοή μου

τώρα το είναι μου έγγιξε το ανθισμένο εγώ σου.

 

Και μες την πράσινη νυκτιά (πρασινοφέγγει απόψε)

που επλήρωσαν τα μύρα σου, γλαυκότατη γυναίκα

ολόφωτο ανυψώνουνε το γέλιο τα τριζόνια

υμνολογούν τις χάρες σου με ολόλαμπρα τραγούδια!

 

Περιοδικό Νέα Ζωή, Τόμος 6, αρ. 10 (1910),  σ. 365.