Το παγώνι

του Άριστου Καμπάνη (1883-1956)

 

Μ΄ εξύπνησεν η γαλανή ωρυγή από το παγώνι

το πρωί. Πώς ανεσήκωνε τα οπίσθια φτερά του,

έναν ήλιον πολυάκτινον μ΄ εκείνα να σκαρώνει,

να παίζει με τα σπάταλα τα ωραία χρώματά του!

 

Με μια μεγαλοπρέπειαν ωσά Ρωμαίου υπάτου,

και φιλαρέσκεια γυναικός ως το λαιμό του απλώνει,

μακρύν κάτω απ΄ τα ημίφωτα που στάζουνε ψηλά του

ωραίοι, πρασινάργυροιο της πλούσιας λεύκας κλώνοι.

 

Σαν όραμα μες το πρωί που εξύπνησα μου εφάνη,

όπου παράξενη έκαμνε τη βίλλα

στην ανοιξιάτικη ησυχία, την απλωτή τριγύρω

 

Αύρα που δεν εσάλευε τα φύλλα...

και, μες τη μεγαλόπρεπη πρωινήν ονειροπλάνη,

γαλάζια όλα τα έβλεπα : Και των ανθών το μύρο!

 

Περιοδικό Νέα Ζωή, Τόμος 9, αρ. 2 (1914),  σ. 158.