Θέρος

του Άριστου Καμπάνη (1883-1956)

 

Θέρος μακάριε καιρέ που θροούν και τραγουδάνε

όλα : του τζίτζικα οι φωνή, το ανήσυχο μελτέμι,

απ΄ του βοδιού το μουγκρητόν έως το θρο του δέντρου,

θέρος, ω μεγαλόχαρο, πλούσιον, ηχηρό, φλογάτο.

 

Που την αγάπην μού άνοιξες σα μεσημέρι λάβρο

για να την ξεδιψά η δροσιά του δέντρου και τ΄ αθώα

νερόν όπου τα έγκατα της γης στέλνουν επάνω,

να ξεδιψάσει καθετί που ο ήλιος βαλαντώνει.

 

Ω θέρος μεγαλόχαρο να ζήσω μέσ΄ στα δέντρα

και στην αγάπη μου σιμά να πιω τη μουσική σου,

που μου ημερεύει την απλή περήφανή μου σκέψη.-

 

Περιοδικό Γράμματα, Τόμος 1, αρ. 1 (1911),  σ. 11.