Τα βράδια

του Άριστου Καμπάνη (1883-1956)

 

Τα βράδια μέσ΄ στην ήσυχη της ερημιάς αγκάλη

δέντρα και σπίτια κι άνθρωποι ονειρεύονται και ζουν

- αγαπημένη ζωγραφιά μέσ΄ στους φαιδρούς τους ήχους

από τα μουκανήματα τα πράα των βοδιών.

 

Τα βράδια μέσ΄ στην ήσυχη ζωή σου, κάμπε πλούσιε,

με τις ελιές τις λιγερές και τις χιλιοχρονιάρες,

πλανώ το βήμα και ο ρυθμός του αντιλαλεί στον ίσιο

δρόμο που παίρνω, για να βγω στο ξέφωτο εκεί κάτω.

 

Με συντροφεύει κάποτε κ΄ η ξωτική γυναίκα,

με τα πρασινογάλανα τα μάτια τα μεγάλα,

σιγά του ηλίου το πέσιμο την όψη της φλογίζει,

τα βράδια μέσ΄ στη μαλακή πολύ αθώα ζωή σου,

 

κάμπε, με τις αδρές ελιές και τις χιλιοχρονιάρες.-

 

Περιοδικό Νέα Ζωή, Τόμος 9, αρ. 2 (1914),  σ. 145.