Μουσικές υποθέσεις

του Χριστόφορου Κάσδαγλη

 

 

Το κάπνισμα και το ραδιόφωνο ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ στη σκοπιά. Τι θα πει όμως αυτό; Εξίσου φαντάζομαι απαγορεύονται και η αίσθηση ματαιότητας και η απόγνωση. Διαλέγω λοιπόν το πρώτο, για να μετριάσω κάπως το δεύτερο.

 

Ένα τσιγάρο κρυμμένο μέσα στη χούφτα είναι εντελώς διαφορετικό απ΄ όλα τα άλλα τσιγάρα. Βαθιές αραιές ρουφηξιές, ματιές αγωνίας, βιαστικό πάτημα στο χώμα όλο ανακούφιση.

 

Το τρανζιστοράκι, τώρα, είναι άλλη υπόθεση. Αποφεύγεις τα γουόκμαν, γιατί σε εμποδίζουν να χρησιμοποιείς την ακοή σου για να αντιμετωπίσεις τους διάφορους κινδύνους, και ιδίως το μέγιστο κίνδυνο που ακούει στο όνομα «εφοδεύων». Καλό είναι να αποφεύγεις και το μονό ακουστικό, τουλάχιστον αν δεν προλαβαίνεις να το μαζέψεις. Βρες λοιπόν μια καλή απόμερη θέση, χωρίς φως, και τοποθέτησε το τρανζιστοράκι σταθερά, ώστε να προλαβαίνεις να το κλείσεις χωρίς να χρειαστεί να το μετακινήσεις.

 

Να λοιπόν που λύσαμε το πρόβλημα της ασφάλειας. Για κείνο που δεν μπορώ να σου κάνω τίποτα είναι το πρόβλημα του ρεπερτορίου. Μπορεί να φυλάς τρεις ατέλειωτες ώρες και οι κύριοι της ραδιοφωνίας να σου ρίχνουν στη μάπα απανωτά ξενέρωτα προγράμματα και να σου ζαλίζουν τ΄ αυτιά με άχαρες αναλύσεις. Μπορεί να περιμένεις με αγωνία τη φωνή του Παπακωνσταντίνου να σου φωνάξει «Άσε με να κάνω λάθος» κι ένας αργόμισθος στην ΕΡΤ να σου πετάει ελληνικά τραγουδάκια της δεκαετίας του ΄30, οπερέτες και κονσέρβες ντίσκο. Μπορεί να λαχταράς ν΄ ακούσεις μια ρεμπέτικη μοναχική φωνή και να σου σερβίρουν συνεντεύξεις γύρω από τα πιο αλλόκοτα θέματα.

 

Όχι, δεν προσπαθώ να επιβάλω το δικό μου γούστο σ΄ ένα υποτιθέμενο ιδανικό πρόγραμμα σπέσιαλ αφιερωμένο στο φρουρό.

 

Δεν εισηγούμαι αποκλειστικές εκπομπές του τύπου «Τι να πεις στο στρατιώτη που φυλάει στη σκοπιά του / και ριπές τον γαζώνει η πικρή μοναξιά του». Όμως, μωρό μου, αν κανένα βράδυ σκεφτείς το Χρήστο τον Καστανά, μην του αφιερώσεις κανένα από κείνα τα τραγούδια που ακούγαμε μαζί στα γήπεδα και στα φεστιβάλ.

 

Θα σε περιμένω. Και το τραγούδι θέλω να λέει :

 

΄Απονα σε λεηλάτησαν, καρδιά μου,

οι τόσες οι αγάπες

κι έγινες χαμένη πολιτεία

που δεν έχει πια διαβάτες.-

 

 

Από τα «Απολύομαι και τρελαίνομαι», εκδόσεις Bell 1993, σελίδες 218-220. Τα κείμενα του βιβλίου, με τον τίτλο Φύλλο Πορείας, δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Παρά Πέντε σε 15 συνεχή τεύχη, από τον Ιούνιο 1986 ως τον Δεκέμβριο 1987.