Η ΚΑΠΝΟΥΡΑ ΓΙΝΗΚΕ ΚΑΠΝΟΣ ΚΙ Η ΒΟΣΤΕΡΙΤΣΑ ΣΑΥΡΑ

Γι' αυτό λέω κι εγώ:
Δεν γίνεται, Θέ μου, να κάνεις ένα θαύμα
να σηκωθεί ο Κόντες,
ν' αρπάξει ένα στυλιάρι από τ' αλώνι
ή να ξεκρεμάσει το βούρδουλα απ' το γάντζο
και ν' αρχίσει να βαράει,
να κοπανάει όπου βρει κι όπου πονεί
–αλύπητα, χωρίς σταματημό–
φωνάζοντας "Όξω μπαίγνιο! Όξω πούστη!",
όπως εφώναζε σα ζούσε
σ' όσους δικούς του στίχους είτανε κακοί,
να βγούνε όξω από το λυρικό ποίημα
"Εις το Θάνατο του Λορδ Μπάιρον"
κι από τ' άλλα του ποιήματα
– και να παν στο διάολο
ή σ' όποιαν άλλην εξορία θένε;!...

Αλλά, βλέπεις, δε γίνεται… δε γίνεται.
Πώς θες μετά Εσύ να πιστεύω εγώ σε θαύματα; Αι, πώς;