ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ

 

Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Κάποτε οι πλοηγοί

ίσως να συμφωνήσουν.

Ίσως να ορκιστούν

σε μια ενότητα που ποτέ δεν υπήρξε

σε μια τελευταία υπόσχεση.

Ναι,

κάπου πρέπει να υπάρχουν

σημαίες ξεχασμένες

καρφωμένες στους βράχους των νησιών.

 

 

ΜΑΣ ΜΕΝΟΥΝ

 

Μας μένουν οι άνεμοι και η βροχή

Τα κύματα που αιώνια επιστρέφουν.

Τα πρόσωπά μας

που τα χάλασαν οι καιροί,

την πίκρα χαράζοντας και τον ενθουσιασμό μας.

Μας μένουν τα όνειρα

των νικημένων η σιωπή

Μας μένει μιας άλλης Δικαιοσύνης

η υπέροχη δυνατότητα.

 

 

ΟΜΟΛΟΓΙΑ

 

Λησμονώντας το παρελθόν

τυφλός μπροστά στο μέλλον

επανακαθορίζομαι.

 

Η ζωή μου

αθέατη πορεία

μέσα σε επικράτειες μεταβλητές

μέσα σε πλάνες αναγνωρίσεις.

 

Αδελφέ μου

θέλω να προστατευθώ

φωνάζοντας το όνομά σου

το όνομά μου

τα ονόματα των ανέμων και των ποταμών

 

Αδελφέ μου

θέλω να προσευχηθώ

με τη δύναμη της πιο μεγάλης ομολογίας.

 

 

 

ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

 

Έσβηναν τα φώτα στους πυλώνες

Κι αυτός εκεί.

Να χάνεται στους δρόμους της βροχής

μ΄ένα σχισμένο πανωφόρι τυλιγμένος

Αθώος και καταδικασμένος

Τρελή φιγούρα

διάχυτη στον κόσμο της σιωπής

 

 

 

ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ ΔΕΞΙΟΤΕΧΝΙΑΣ

 

Τώρα...

 

Ανοιχτός πλέον σ΄ όλα τα ενδεχόμενα

επινοώ γυμνάσματα δεξιοτεχνίας

Με σιωπές ανέντιμες και γρίφους απαντώ.

 

Υποτάσσω μύθους παλινδρομικούς

επιμελούμαι την μετριότητα μου

στις ευρύτερες αποτιμήσεις

επιβεβαιώνω τις προκαταλήψεις.

 

Και τι επιμένω;

Όταν αισθήματα και πάθη ξεπουλώ

σε μια λογική αδιάψευστη Δωροδοκίας