Λύσσα

 

Αν ρίξεις πίσω ένα μόνο βλέμμα

-είπε εις τη γυναίκα του με τρόμο-

εχάθης! Και, με παγωμένο αίμα,

τραβούσ’ ο Λωτ τον ίσο πάντα δρόμο.

 

Μα η γυναίκα –πάντα σα γυναίκα-

ας στρέψω, λέει, πίσω μου κομμάτι,

και τι θα πάθω; Η τρελλή Ρεβέκκα

γίνηκ’ ευθύς μια στήλη απ’ αλάτι!

 

Και τώρ’ απ’ τις γυναίκες μας αν κρίνω,

μπορώ να συμπεράνω ίσα-ίσα,

πως απ’ τον παλαιό καιρό εκείνο

γεννιούνται οι γυναίκες όλες… λύσσα.

 

(Από τις Ποιήσεις, 1889)

 

Επιστροφή