Η Δευτέρα Παρουσία

 

Τον καιρό της Δευτέρας Παρουσίας

Τι σαστισμάρα είν’ εκείνη που θα γένει!

Οι ψυχές όλες να διαλέν’ το κρίας

οπού ανακατωμένο η γη βασταίνει!

 

Πώς έχει να βρεθεί της κάθε μίας

εκείνο το κομμάτι που της πηαίνει,

χωρίς να γένει ένας γανιματίας

που από τα γέλια ο κόσμος να πεθαίνει;

 

Ω! τι αλλαξοδουλειές θα συνεβαίνουνε,

τι φωνές και βρισιές θε ν’ αγροικιώνται

μ’ εκείνες τις ψυχές οπού κερδαίνουνε

στην αλλαξιά, κι εκείνες που αδικώνται!

Πόσες οπού με δόλο και μ’ απάτη

Θα διαλέν’ το καλύτερο κομμάτι!

 

Ω, γέλοια που θα κάνει

Ο Θεός οπού θε νάλθει να μας κρίνει!

τ’ άντερά του θα πιάνει

ω, φάσκελα που βέβαια θα μας δίνει!

ω, πράματα, ω καιροί!

Καλότυχος που ζήσει ναν το ιδεί!

 

Το πήρα από το «Ημερολόγιον Σκόκου» 1901 και εκσυγχρόνισα λίγο την ορθογραφία.  

 

Η λέξη γανιματίας πρέπει να είναι το γαλλικό galimatias, που σημαίνει περίπου νταβαντούρι, σαματάς. Δεν το ξέρω θετικά, μαντεψιά κάνω –βοχθάτε εφτανήσιοι να το επιβεβαιώσουμε!

 

 

 

 

Επιστροφή