Ο μοναχός

του Ανδρέα Λασκαράτου (1811-1901)

 

Του μοναχού ο καιρός, καιρός χαμένος

η φύσις δεν το θέλει και φρικιάζει.

Στο μοναστήρι έρημος, κλεισμένος

δέεται μέρα-νύχτα κι αηδιάζει.

Ουτιδανός και ζωντανός θαμμένος,

στον κόσμο περιττός, εκεί μονάζει

ο διάολος σ΄ αυτόν ερωτευμένος

μπαίνει μέσ΄ στο κελλί του και φωλιάζει.

Του σβει το νου και τη καρδιά του κλει

κι ανθρωπόμορφο χτήνος τόνε κάνει,

κι άνθρωπο του Θεού τόνε καλεί

ενώ την ανθρωπιά απ΄ αυτόνε βγάνει.

Κι ο μοναχός που δεν το νοιώθει διόλου

ζει στη μονή του μπαίγνιο του Διαόλου.-

 

Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμος 9 (1894), σ. 332.