Αύριο

του Τίμου Μαλάνου (1897-1984)

 

Και να συλλογιστεί κανείς αγάπη μου

πως αύριο θε νάμαστε δυο σκόνες,

δυο σκόνες δίχως φλόγα, δίχως αίσθηση –

φωτιές μικρές σβυσμένες στους αιώνες.

 

Δίχως τα μέλη μας που τόσο εφιληθήκανε

δίχως τ΄ απόκρυφά μας καρδιοχτύπια,

δίχως τα μάτια που στο κύμα τους ταξείδεψα

και μια γλυκειάν αλμύραν ήπια.

 

Πώς αύριο,  τ΄ όλόχρυσο κεφάλι σου,

που τόφερναν τα χέρια μου τόσο απαλά στα χείλη

σαν ένα κύπελλο όλο φως και χίμαιρα,

θάναι μια σκόνη απάνω σ΄ έν΄ ανθήλι.

 

Και το κορμί σου το γλυκό κι αβρότατο,

κ΄ η μυστική του πάθους μου κερήθρα,

θε να χαθούν σάμπως που χάνονται στις θάλασσες

τα γραφικά τα ρείθρα!

 

Περιοδικό Αργώ, Τόμος 1, αρ. 2 (1923), σ. 61.