Επιρροή δύο ματιών

 

 

Όταν εγώ με σέβας

τα μάτια σου κοιτάω

ευθύς αλησμονάω

το λάμψιμο του ηλιού!

 

Νύχτα για με δεν είναι

ποτέ σιμά σ’ εσένα,

είν’ όλα φωτισμένα

και μέρα είναι παντού.

 

Η άνοιξη ανασταίνεται,

τα πάντα ανθοβολούνε

και τα πουλιά ξυπνούνε

να γλυκοφιληθούν.

 

Ας πάψουν τώρα τ’ άστρα,

ο ήλιος, το φεγγάρι·

δύο μάτια έχουν τη χάρη

την πλάση να ξυπνούν.

 

(Στεναγμοί, 1857)