Μαρκοράς – Θύμηση

 

Του κάκου μάς χωρίζουνε

ράχες, βουνά και κάμποι,

το πρόσωπό σου λάμπει

στο νου μου, στην καρδιά.

 

Της λύπης μαύρο σύννεφο

δεν ημπορεί να φτάσει

το φως του να σκεπάσει

μιαν ώρα μοναχά.

 

Και πριν σωθούνε οι μέρες μου

στου χάρου τον αγώνα,

τη θεία, γλυκιά σου εικόνα

θα βλέπει ο λογισμός.