ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

 

ΚΑΨΑ

 

 

ι έκπληξη, τι αναπάντεχο κατιτίς μπορεί να περιμένει κανένας, βάζοντας το πόδι του απάνου στο μουράγιο μιας πόλης σαν τη Μυτιλήνη; Όλα είναι προεξοφλημένα! Λες: δεν είναι ανάγκη να δουλεύουν τα αισθητήριά μου. Πέφτεις ψόφιος απάνου σε μια καρέκλα, σα να μην ήθελες σηκωθεί ποτές, κοιτώντας ό,τι γίνεται μπροστά σου, σαν ένας γέρος απόμαχος, κουρασμένος απ’ τις παράτες. Καν η σκέψη πως ένας λωποδύτης σου φερμάρει την τσέπη δε σε δροσίζει με την ευχάριστη ανησυχία της. Τίποτ’ απ’ αυτά τα κίντυνα δε θέλει να ’ρτει σε βοήθειά σου, να σου διώξει τη νύστα, να σε γλιτώσει απ’ το μούδιασμα· η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη από ασφάλεια...

Ο ήλιος είναι η μόνη θέληση που λιώνει κάθε άλλη, αναβρύζοντας έναν καταρράχτη από φλόγες. Απορείς βλέποντας γύρω σου το κάθε τι, σπίτια, καράβια, μαγαζιά, εμπόρια, υποθέσεις, που μαρτυρούν πως μια φορά είχαμε θέληση. Τώρα, πάει! Το χέρι μου μοιάζει πως δεν είναι σε θέση να μετατοπιστεί για να διώξει τις μύγες που μου βόσκουν το μούτρο. Ποιος να έχει φτιάσει όλ’ αυτά τα βαριά πράματα που μου ψήνουν το μυαλό να τα κοιτάζω!... Από το αντικρινό μουράγιο, κάτι μεγάλα γράμματα πάνω στους τοίχους μου φωνάζουν τη χαμένη ενέργεια των ανθρώπων.

Του κάκου! Στο παραλυμένο μυαλό μου χειρονομούν σαν κωφάλαλα και δίχως έννοια. Οι άνθρωποι μιλούν σαν αφιονισμένοι και βαριούνται να διορθώσουν ό,τι βγαίνει στραβό απ’ το στόμα τους. Η φωνή τους μοιάζει σα να ’ναι τυλιμένη μέσα σε μπαμπάκι. Κανένας δε δίνει προσοχή σε ό,τι λέει ατός του είτε σε ό,τι ακούγει. Σου μοιάζει πως πάει να παραλύσει κάθε δέσιμο, που κρατά σφιγμένα τα πάντα συναμεταξύ τους μ’ ένα κλειδί από θέληση.

Δεν πιστεύεις σε ό,τι πίστεψες άλλη φορά παίρνοντας μέτρο τη θέλησή σου.

…Η Ιστορία είναι πια ένας μύθος, γεμάτος από σκιές σαν από φεγγαρίσιο φως της αυγής... Τα βαριά βιβλία, που κλείνουν μέσα το αλογάριαστο ποσό της χαμένης ενέργειας των ομοίων μας, είναι, λες, τα ταμεία της ψευτιάς... Η πίστη πεθαίνει.. .

Όλα παν... Σβήνουν... Η κάψα μου μουδιάζει το καύκαλο... Ο ύπνος με τραβάει μέσα στ’ άπατα μιας λίμνης από πηχτό δηλητήριο.. .

 

Μυτιλήνη, Ιούνιος 1922

 

 

 

 

Επιστροφή στα ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΑΖΙ

Αρχική σελίδα KEIMENA