ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

 

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΔΙΑΟΛΟΥ

 

α χα! Στο διάολο! Στέλνω και με στέλνουν κάθε τόσο σ’ αυτόν τον κύριο διάολο! Ο καθένας έχει την ιδέα του. Ο ένας τον παίρνει γι’ αστείο, ο άλλος θυμώνει, ο άλλος σταυροκοπιέται και ξορκίζεται… Εγώ όμως ήρτε μια μέρα που το πήρα στα σοβαρά! Μου μπήκε στο κεφάλι να μάθω που είν’ αυτό το μέρος, αυτό το μακρινό και μυστικό μέρος που ζει ο κύριος διάολος!

Με βασάνισε κάμποσα χρόνια, κάθε τόσο μου ξαναρχότανε στο κεφάλι αυτή η σκέψη και η επιθυμία να τον ανακαλύψω. Όπου, ύστερ’ από χρόνια, σ’ ένα ταξίδι μου κατά το 18.., ίσα ίσα σε μιαν εποχή που διόλου δεν είχα κατά νου πια αυτήν την υπόθεση, μου δόθηκε η ευκαιρία, έτσι τυχαία, να πατήσω σε κείνα τα μέρη.

............................................................................................

Αυτό το νησί ήτανε ολότελα έρημο. Οι μόνοι κάτοικοί του φαίνεται πως ήτανε κάτι ποντίκια, όμως σε πόσο πλήθος, που σκόρπαγαν κοπάδια κοπάδια μπρος από μένα, όπως περπατούσα. Είχανε τις φωλιές τους στις ακρογιαλιές. Στο μέσα μέρος του νησιού μπορούσε να δει κανένας μονάχα πού και πού ένα  δυο, πλανεμένα όπως φαίνεται. Εκεί, στην ακρογιαλιά, αλέθανε ό,τι βρίσκανε και γι’ αυτό, όπου έστριβα, έβλεπα μαύρες κουβάρες από ψιλότατο ροκανίδι. Ίσα ίσα στη μέση του νησιού, βρισκότανε ένα βουνό· αυτό το βουνό ήτανε όλο όλο. Ανέβηκα λοιπόν στην κορφή του, για να βιγλίσω από κει πάνου, επειδής δεν μπορούσα να καταλάβω τι τρέχει. Μα είδα ένα πράμα που με σάστισε περσότερο.

Κείνο το σύννεφο στεκότανε απάνου απ’ το νησί, ίσιο, λες και το κράταγαν τεζαρισμένο τέσσερις διαόλοι απ’ τις τέσσερις μεριές του ουρανού. Ίσκιωνε ολάκερο το νησί· το σκέπαζε μ’ έναν θεοσκότεινον ίσκιο, λες κι ήτανε νύχτα. Μα πέρα, στο πέλαγο, ο ωκεανός λαμποκοπούσε μ’ ένα δροσερό και χρυσό πράσινο χρώμα. Το πιο παράξενο ήτανε πως αυτό το σύννεφο είχε απαράλλαχτα το σκέδιο του νησιού, μ’ όλες τις κόψες της ακρογιαλιάς του· μονάχα πως ήτανε φαρδύτερο απ’ τη στεριά, έφτανε ως μισό μίλι ανοιχτά στο πέλαγο από κάθε μεριά, με τέτοιον τρόπο, που, όπως οι αχτίδες του ήλιου πέφτανε κατακέφαλα από πάνω του, ξεφεύγανε απ’ τις άκρες του κι η μελανή σκιά του σχεδίαζε όλα τα καθέκαστα της ακρογιαλιάς, μισό μίλι ανοιχτά στο πέλαγο, όπως είπα παραπάνω.

Βάλε τα δυνατά σου να το φέρεις στη φαντασία σου! Έβλεπα κατά τον πουνέντη. Οι αχτίδες του ήλιου κατεβαίνανε, σαν να ’τανε μια μπόρα, ίσιες και πυκνές, απ’ τα χείλια εκείνου του σύννεφου, κι έτσι ξεχώριζε η λιασμένη θάλασσα πίσω από μια γιγάντια κουρτίνα, που σ’ έπιανε φόβος να την κοιτάς. Το σύννεφο δε σάλευε πιθαμή απ’ τη 8έση του - αυτό το εσπούδασα καλά από κει πάνου, απ’ την κορφή που καθόμουν. Κι επειδής δε σάλευε μήτε κι ο ίσκιος του, συμπέρανα πως ο ήλιος δε μετατοπιζότανε ούτε πόντο απάνου στο γύρο τ’ ουρανού. Κι ακόμα, όπως οι αχτίδες του πέφτανε κατακόρυφα πάνου στο νερό, είπα μέσα μου πως το νησί έπρεπε να βρίσκεται πάνου στο γύρο του Ισημερινού.

Καθόμουν και κοίταζα αυτό το θαυμαστό όραμα, κι έλεγα πως νειρεύουμαι. Μα ούτε στ’ όνειρο δε θα μπορούσα να δω ένα τέτοιο θάμα, δυο νησιά απαράλλαχτα, το ’να τ’ ουρανού και τ’ άλλο της θάλασσας.

Μέσα στο μέρος της θάλασσας που το ίσκιωνε κείνο το τελώνιο τ’ ουρανού, ξεχωρίζανε μεριές μεριές κάτι βούλες του βυθού κατάμαυρες σαν πίσσα, κι άλλου χρυσάφιζαν οι αμμουδερές μεριές του μ’ ένα θολό και άγριο χρώμα, σαν να ’τανε φρέσκο ατσάλι.

Από δω πάνου το σύννεφο ήτανε πολύ σιμά μου, σκεδόν άγγιζε το κεφάλι μου. Γύρισα ανάσκελα και συγκρυάστηκα, φοβήθηκα, τόσο σιμά μου ήτανε. Μάλιστα μου φάνηκε ένα δυο φορές πως άκουσα και κάτι μουρμουρά, κάτι μυστηριώδεις κραξιές. Μ’ όλα ταύτα, δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω τίποτα μέσα στην πηχτή μάζα του, μ’ 8λο που το κοίταξα προσεχτικά πολλή ώρα.

Κάτου, δεν ακουγότανε πνοή! Κι εδώ απάνου, δε φύσαγε καν μιαν ανάσα αγεριού, να σουσουρίσουν τα ψηλά ξεροχόρταρα.

Μα, σαν έβαλα ένα  δυο φωνές, ο αντίλαλος κατρακύλησε ως πέρα, όμοιος με μια βροντή, λες και γκρέμισε το βουνό. Όλος εκείνος, ο ήσυχος αγέρας γιόμισε από αναρίθμητες φωνές λογιών λογιών. Θα ’λεγες πως πετάχτηκαν απ’ τη φωνή μου εκατομμύρια ζωντόβολα, και με φοβέριζαν από κάθε μεριά, κι ερχόντανε καταπάνω μου...

 

 

 

Επιστροφή στα ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΑΖΙ

Αρχική σελίδα KEIMENA