Αποθάρρυνση

της Μελισσάνθης (1907-1990)

 

Γύρω μου απλώνεται ο άπειρος του κόσμου ωκεανός

Το βλέμμα μου στην καταχνιά του μέλλοντος βυθίζω

μα, οι μακρυσμένοι ορίζοντες στο ίδιο πνίγονται γκρίζο

Μόνο ουρανός και θάλασσα... Θάλασσα κι ουρανός...

 

Παρήγορο όραμα, στεριάς καμμιάς, δεν ξεχωρίζω

Σημάδι ζωής δε μου ΄χει δώσει ούτε υποψίας καπνός

και κάθε νύχτα ανεμοσβήνει η ελπίδα μου φανός

Κουράστηκα δίχως σκοπό στο άγνωστο ν΄ αρμενίζω

 

Ασήκωτο και το αλαφρύ κουπί μου έγινε βάρος

Το άτονο μόνο βλέμμα μου ν΄ αντλήσει λίγο θάρρος

γυρίζω πια προς τη χλοερή του τάφου, τώρα, γη

 

Σε λίγο, εμπρός μου, θα προβάλει ο σκοτεινός κουρσάρος

θα πλύνει με κρασί πικρό το αλάτι απ΄ την πληγή

στην αγκαλιά του πριν με πάρει. Όμως, γιατί ν΄ αργεί;

 

Από τη συλλογή Φλεγομένη βάτος (1935)

Πηγή : Μελισσάνθη : Οδοιπορικό, ποιήματα 1930-1984, Καστανιώτης 1986