Debussy

της Μελισσάνθης (1907-1990)

 

Καθώς ξεχύνονται απ΄ το πιάνο οι συγχορδίες

κρύσταλλα οι νότες φωτοστάλες και σκορπούνε

στις μουσικές τρελλές ανεμοτρικυμίες

χάντρες κομπολογιού κεχριμπαρένιες σπούνε

 

Φιλιά αργυρά μέσα από κούπες ξεχειλούνε

σπονδές στο θείο συμπόσιο που ΄χουν οι αρμονίες

στο κάθε ανάκρουσμα τριζοσπιθοβολούνε

και ξεκουρνιάζουν, σμάρι οι φαντασμαγορίες

 

Κι η φαντασία μετέωρη αλαφροτρεμίζει

μεθάει από ίλιγγο, ζαλίζεται, τρεκλίζει

πατώντας στα χρυσάργυρα της τρίλλιας τέλια...

 

Και σκαρφαλώνουν απ΄ τα τρίσβαθα να δούνε

κροτώντας ηχηρά ξανακατρακυλούνε

τελώνια που όλο ξεκαρδίζονται στα γέλια.-

 

Από τη συλλογή Φωνές εντόμου (1930).

Πηγή : Μελισσάνθη : Οδοιπορικό, ποιήματα 1930-1984, Καστανιώτης 1986