Η τιτλομανία

του Θεοδώρου Ορφανίδη (1817-1886)

 

Έλειπεν απ’ την Ελλάδα τόσους χρόνους μία ψώρα,
άρχισε δε να μας τρώγη και να μας αυξάνη τώρα·
ενώ οι προπάτορές μας είχον την φιλοτιμίαν
γενικώς το να φυλάττουν πολιτών ισοτιμίαν,
οι σημερινοί μας τώρα θέλουν να μας ευγενίζουν,
και μ’ επίθετα μεγάλα τ’ όνομά των να στολίζουν,
κι άλλος Πρίγκιψ, άλλος Κόμης, άλλος μέγας Καβαλιέρος
θέλουν να επωνυμώνται εις το ένα κι άλλο μέρος.

 

Σαν παγόνια φουσκωμένα περπατούν μέσα στους δρόμους,

μας συχνοκινούν τας χείρας κι ακατάπαυστα τους ώμους,

κι όταν βγαίνουν επί ίππων, μικροσκόπιον στο χέρι

κρεμασμένον στον λαιμόν τους ο καθείς απ΄ αυτούς φέρει·

τον στραβόν μας προσποιούνται κι ότι τάχα μυωπεύουν,

και αυτό συχνά συμβαίνει μάλιστα όταν ιππεύουν.

 

Εις των Αθηνών τους δρόμους περιτρέχουν γαυριώντες,

φαφλατίζοντες, γελώντες,

σαν μυρμήγκια τους πολίτας της Ελλάδος και τους ξένους·

καθείς βλέπει από τούτους τους ταούς τους φουσκωμένους·

επιμόνως αυτοί θέλουν Πρίγκιπας να τους δοξάζουν,

άχυρα δε δυό γαϊδάρων δεν ηξεύρουν να μοιράζουν.

Μόνον γέλια, ρεβερέντσες κι ευχαρίστησες μεγάλες,

στον καθέν΄ αυτά προσφέρουν στες ευρύχωρές των σάλες,

κι αν εμπρός σου προσποιούνται τον ειλικρινή, τον φίλον,

σε εχθρεύοντ΄ απ΄ οπίσω σαν ο αίλουρος τον σκύλον.

 

– Παίδες της ανοησίας, τι στοχάζεσθε; θαρρείτε

ότι τίτλους κι ότι δόξες απ΄ τους Έλληνας να βρήτε;

Αυτοί κάλλιον τιμώσι ένα στρατιώτην γέρον

από ένα Πριγκιπίσκον, Κόμητα και Καβαλιέρον,

κι απορώ πώς έως τώρα μπόρεσαν να υποφέρουν

την τρανήν ανοησίαν που τα άτομά σας φέρουν,

και δεν έκαμαν τους τίτλους να αφήτε με ζημίαν,

και οδόν να βρήτε άλλην, και ελληνικήν και ευθείαν.

 

Πέρασαν αι αυθεντίαι εις τας Βλαχομπογδανίας,

και οι τίτλοι σας κι αι δόξαι πού ΄χατε επί Τουρκίας.

Τώρα είσθ΄ αναγκασμένοι, στην Ελλάδα για να ζήτε,

με τα ήθη των Ελλήνων πρέπει να συμμορφωθήτε,

διατί, εάν αλλέως να φερθήτε προσπαθείτε,

βάλλετε προ οφθαλμών σας πως με Έλληνας συζήτε,

και πως εις αυτούς που θέτε Πρίγκηπες για να φανήτε

το περίπαιγμα σ΄ ολίγον αυτών όμως θα γενήτε.

 

Είθε η φιλοτιμία να εμβή εις την ψυχήν σας,

κι όλοι καθαρά να ιδήτε ταύτην την παρεκτροπήν σας·

αλλ΄ εάν απεναντίας για δικήν σας δυστυχίαν

επιμένετε σ΄ αυτήν σας την αισχρήν τιτλομανίαν,

κατά των Φαναριωτίσκων, και των φίλων κι οπαδών των,

που τυφλά ακολουθουσι εις τα ίχνη των ποδών των,

και κατά των τιτλοφόρων κωμικήν σκηνήν θ΄ ανοίξη

και η σάτυρα κι ο γέλως, που καθένας σας θα φρίξη.-