Αγάπη

'Οταν θα δεις το λαβωμένο μου χαμόγελο
πλάι σ' ένα ανοιχτό βιβλίο,
τον ήλιο
να βασιλεύει πίσω απ' το μέτωπό μου,
τις φούχτες μου σκιές γεμάτες και προσδοκίες χαμένες,
να ξέρεις, σε συλλογίζομαι.
Αγαπώ τη βροχή
γιατί μούσκεψε τα χέρια μας,
τον άνεμο
γιατί μπερδεύτηκε στα μαλλιά σου,
αγαπώ τη σιωπή
γιατί αφουγκράζομαι καλύτερα τα βήματά σου.

Δεν ήξερα να χαμηλώνω τα μάτια στο φως
γι' αυτό σε κοίταζα κατάματα.

[Από τη συλλογή Αστροφεγγιά, 1958]

Επιστροφή