Φθινοπωρινό

Τώρα το φθινόπωρο μέσα μου έχει απλώσει
ισκιερό, βαθύ.
Τώρα πια κι ο πόθος μου δε θα ξεφαντώσει,
έχει κοιμηθεί.

'Ισκιος μες στους ίσκιους θα γυρίζω τώρα
στη βαθειά σιγή.
Λαχταράς καρδιά μου τ' ουρανού τη μπόρα
και την αστραπή.

Τ' ουρανού τη μπόρα και τ' αστροπελέκι
πόθησες ψυχή.
Τα όνειρά σου σκόρπισε το βαρύ πελέκι
κι είσαι μοναχή.

Νάτο το φθινόπωρο πού' χες λαχταρήσει
έρημη ψυχή.
Το θέρος είναι θύμηση, στέρεψε κι η βρύση
που ήπιαμε μαζί.

[Από τη συλλογή Αστροφεγγιά, 1958]

Επιστροφή