ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ

 

Του απολύτου ωραίου είσαι κορώνα,

το μάρμαρό σου είν’ άσπιλο σαν κρίνο…

(κάτι αν δεν πω για σένα, ω Παρθενώνα,

σπουδαίος ποιητής πώς θες να γίνω;)

 

Η Ελλάδα η ιερή κι η θεσπεσία

κοιτάει μια εσένα, μια τον αφαλό της,

όλη των Δυνατών η υποκρισία

έχει ανεβάσει εσένα σύμβολό της

 

Στο μάρμαρό σου ρέει θείος ιχώρας·

το λένε κι οι Ευρωπαίοι που είναι ωραίοι

στο νου και στην ψυχή, οι τρανοί της χώρας

και όλοι οι διεθνείς κατεργαραίοι

 

Ο δάσκαλός μου σ’ έβρισκε κολάι

ο γαλονάς για σένα θριαμβεύει

κι ο ποιητής, λεν, όταν καλοφάει,

μονάχα εσένα βλέπει και χωνεύει

 

Κι ο μπάρμπα Γιανακός σα φέρει πράμα,

τραβάει πελάτες γέρους, νιους, κοπέλες,

γιατί σ’ έχει κολλήσει για ρεκλάμα,

σ’ ένα βαρέλι απάνου με σαρδέλες

 

(Από τη συλλογή Μέρες οργής, 1945)

 

Επιστροφή