Αγέννητοι

της Αιμιλίας Παπαβασιλείου

Κι όμως το τελευταίο δάκρυ μου
δε θα το φυλάξω για τους φίλους που έφυγαν
ούτε για τα παιδιά που τα θερίζει η πείνα
και η απορία.

Ούτε για τους αυτόχειρες
κι αυτούς που ξέρουν πότε θα ‘ρθει
η αμετάκλητη στιγμή.

Αλλά γι’ αυτούς
που ζωντανοί μα αγέννητοι
δε συναντήθηκαν ποτέ με τη ζωή.

 

………………………………….

 

«Έλα/θα σε οδηγώ/σαν τον τυφλό Οιδίποδα/κρατώντας σε απ’ το χέρι,/όπου εσύ ποθείς/στης σκοτεινής αλήθειας/τα περάσματα ή/στις πηγές των αστραπών...»

 

……………………………………..

 

«Όλα τα ανύσματα/στρέφονται απότομα/στην ίδια κατεύθυνση/στο πεδίο του φόβου./Με το βέλος στραμμένο/στον αφανισμό./Τόση ένταση στον εφελκυσμό/κάνει απέραντη μετά τη θλίψη./Στρές./Μα τώρα σπάσαν οι χορδές./Ο χαλασμός δεν ήρθε./Ελεύθερος διασχίζω πια/του φόβου το πεδίο./Μια απόφαση ήταν τελικά.»

 

…………………………………………….

 

«Σας αναγνωρίζω μέσα από τις γραμμές/τις παύσεις στα στιχάκια./Από το φώς της σιωπής./Δε σας μιλώ/γιατί δεν ξέρω τι να πω/δεν ξέρω πού ανήκω/.... για χαιρετισμό/θ΄αφήνω κάθε μέρα/μια μικρή λεξούλα στο κατώφλι.»

 

 

………………………………………………

 

«Πάλι οι λέξεις/τον κόσμο φτιάχνουν και γκρεμίζουν./Πάλι παρηγοριά σκορπίζουν.»