Το ξαρραβώνιασμα

Δος του, καλέ μητέρα μου, δος του το δαχτυλίδι
να το κρεμάει με τ' άλλα του κλειδιά,
μαλαματένιο δεύτερο να φτιάξει έν' αντικλείδι
να κρυφανοίξει κι αλληνής καρδιά.

Δος του, καλέ μητέρα μου, τα τζοβαΐρια πίσω,
στολίδια και γιορντάνια του λαιμού,
και σου κρατώ το λόγο μου πως θ' απολησμονήσω
κι αυτόνε και τις έγνοιες του καημού.

Μα απ' όλα τα χαρίσματα, μανούλα, πιο πολύ
το 'χω στο νου και βάρος μου περίσσο:
για κείνο τ' αρραβώνα μας το μοναχό φιλί
πως να 'ταν βολετό να του γυρίσω…