Ποιήματα

του Κώστα Πηγαδιώτη

 

 

Η υποδιαστολή

 

Θυμάσαι

τους αριθμούς

που βρίσκαμε

λογαριάζοντας

τις επιθυμίες μας;

 

Είταν όλοι τους

            λανθασμένοι.

 

Της ζωής παραλείπαμε

            την υποδιαστολή.

 

Οι ράγες

 

Στις ράγες

            που στρώσαμε

ποτέ δεν πέρασε

            τραίνο.

 

Αναδάσωση

 

Η περιοχή μας

            αναδασώθηκε

                        με καπνοδόχους.

 

Απ΄ τα φλογισμένα

            ρουθούνια τους

                        αναπνέουμε

 

Δενδροστοιχίες

                        πανύψηλες

            οι μαύροι καπνοί τους.

 

Στα φορτισμένα σύννεφα

                        μ΄ απειλή

τ΄ ανήσυχα βλέμματα

                        αλεξικέραυνα

 

Η περιοχή μας

            αναδασώθηκε

                        με κυπαρίσσια.

 

Η υποθήκη

 

Οδυνηρές του καθρέφτη

            οι πληροφορίες.

Την υποθήκη τούδειχνε

του χρόνου που χάραξε

            η τοκογλυφία.

 

Κάποιας παλιάς

            χωρίστρα ίχνη

μονοπάτι στο δάσος

            της αναπόλησης.

 

Ο καπνός του τσιγάρου

            σύννεφο σκόνης

απ΄ της νιότης την κατεδάφιση.

 

Στον πλειστηριασμό

            απόψε

ό,τι χαμόγελο απόμεινε

            μην πάει χαμένη

            η Κυριακή.

 

Τα χέρια

 

Παράπονο δεν είχε

            από τα χέρια του.

 

Σε φράχτες τον βοηθήσανε

            ψηλούς κι αναρριχήθηκε.

 

Σε τσέπες του φοιτήσανε

            αδειανές

με πάντα διαγωγή

            «κοσμιωτάτη».

 

Ένα μονάχα σφάλμα τους :

κάποια «αυθόρμητα»

            χειροκροτήματα.           

 

 

Από τη συλλογή έργων ποίησης, πεζογραφίας και θεάτρου «Παρουσίες», Χριστούγεννα 1973, σε επιμέλεια Λεφτέρη Ραφτόπουλου, σελίδες 84-91.