Σταυρούλα Αρβανιτίδου - Ερωτικά

 

ΓΥΝΑΙΚΑ

 

Μεγάλωσα με των καιρών το ψιθύρισμα,

ανάμεσα σε πρέπει και δεν πρέπει.

Βλέπω γύρω την ερημιά

και τρομάζω.

Οι υποχρεώσεις μου σαρκάζουν στον ήλιο.

Τον διαπερνούν — στάζει αίμα.

Της κραυγής μου ο αντίλαλος,

βουερό SOS,

φτάνει πάντα σε σένα

στης ζωής μου τον «σύντροφο»

Ένα σήμα στα χέρια σου ασήμαντο,

δίχως νόημα πάλι...

Το κοιτάζεις αδιάφορος

και  γυρνάς απ' το άλλο πλευρό.

 

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ

Γύρω μας ουρλιαχτά.

Οι σκέψεις

- οι όποιες σκέψεις —

διαγουμίζονται κάθε αυγή.

Μαχαίρια δίκοπα οι μέρες μας κρατούν,

Σκαλίζουν την πληγή βαθιά

κι ανελέητα ρίχνουν αλάτι.

Και όμως,

εμείς, τις νύχτες, εξακολουθούμε τη Συνωμοσία  

και γράφουμε στους τοίχους

με κόκκινα μεγάλα γράμματα:

Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΖΕΙ!

 

 

ΗΛΙΕ ΜΟΥ

 

Λευτέρωσε την αίσθηση

από τα φύλλα του φθινόπωρου.

Σπάσε τις αλυσίδες που με δένουν

στο ανδρείκελο της Τάξης των Πραγμάτων
και σέρνουν τη ντροπή ξοπίσω μου.

Γδύσε με

πόσο με τυραννάνε τα κουρέλια

κι αυτή η φλυαρία για το τίποτα!

Δος μου το φως που φέρνει την ανάσταση.

Θέλω να λυτρωθώ, καθώς

τα χείλια σου θα ταξιδεύουν στο κορμί μου.

Ήλιε μου,

λευτέρωσε την αίσθηση

από τα φύλλα του φθινόπωρου...

 

ΠΙΚΡΙΑ

Τώρα το ξέρω πια καλά.

Όσο θα μαστιγώνεται απ' τη ζήλεια

η Ομορφιά,

τα κρίνα θα φυτρώνουν άρρωστα.

Ο κήπος μας κελί μελλοθανάτων,

κι οι δεσμοφύλακες περνούν αδιάφοροι...

ΚΑΤΕΥΟΔΙΟ

Δίχως μουσικές, ψαλμούς και κεριά,

χωρίς μοιρολόγια και δάκρυα.

Μ' ένα κόκκινο ρόδο μονάχα

κι ένα χαμόγελο.

Έτσι απλά

θέλω να φύγει η Αγάπη μου.


 


 

(Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 13, σελ. 35).

Επιστροφή στην Ανθολογία από την Πολιτιστική
Σελίδα ΚΕΙΜΕΝΑ